Ημερήσιο Ζουμζερί

του συνεργάτη μας Γιάγουτσι, μάγου

Αν και η συνεργασία μας με την έγκριτη και μαχητική εφημερίδα Ημερήσιο Ζουμζερί ήταν ένα μακρινό μου όνειρο που έγινε πραγματικότητα, δυστυχώς τα εγκαίνια της συνεργασίας αυτής συνέπεσαν με ένα σωρό άλλες υποχρεώσεις που δε θα μπορούσα -κι ούτε θα τολμούσα- να παραμελήσω, για χάρη των δημοσιογραφικών μου καθηκόντων: πολλές τελετές έχουν γίνει τις προηγούμενες μέρες κι άλλες τόσες πρέπει να γίνουν πριν περάσει η επόμενη πανσέληνος. Για το λόγο αυτό, αλλά, ταυτοχρόνως μη θέλοντας να σας αφήσω χωρίς την τόσο απαραίτητη επικοινωνία μας, στη θέση του κυρίως άρθρου θα σας παρουσιάσω αποσπάσματα από το λεξικό μαγικών όρων, ένα φιλόδοξο πόνημα που ελπίζω να καταφέρω να συγγράψω μέσα στον επόμενο χρόνο. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, με ένα μέρος του Α.

Αίσθηση του υπερφυσικού: Λόγω της κοντινής απόστασης από ένα μέρος συμπυκνωμένης μαγείας όπως είναι το Λημέρι των Δράκων, οι κάτοικοι του Σενίμ-Σοριέν έχουν ιδιαίτερα ανεπτυγμένη μια έκτη αίσθηση, την αίσθηση του υπερφυσικού. Συνήθως περιγράφουν την αίσθηση αυτή με λέξεις που παραπέμπουν στην ακοή. Όταν κάτι υπερφυσικό πλησιάζει, νιώθουν κάτι σαν κουδούνισμα από καμπανάκια στ’ αυτιά.

Ανάσα της Φραγκόκοτας: Ένα φιαλίδιο που περιέχει την τελευταία ανάσα της πιο επικίνδυνης φραγκόκοτας που γεννήθηκε ποτέ. Ο μάγος που την έβαλε στο φιαλίδιο την πήρε μαζί του στον τάφο του, απ’ όπου την έκλεψε ο Κόμπες ο Ντερλικοτής. Έχει την ιδιότητα ως μαγικό αντικείμενο, να λύνει όλων των ειδών τα ξόρκια-κλειδαριές, αλλά και να δώσει πίσω τις δυνάμεις σε έναν δράκο που τις έχει χάσει.

Ανεμόμυλος Χειρός: φυλακτό, που υποτίθεται ότι διώχνει τα μυρηστήρια, πριν προλάβεις να τα δεις.

Αόρατη Περικοκλάδα: υπερφυσικό φυτό, οι ρίζες του οποίου χρησιμοποιούνται για ξόρκια διείσδυσης.

Αρέλας: μάγος που έζησε πριν από χίλια ή χίλια διακόσια χρόνια. Είχε το Κονάκι του στην αρχαία Δρου και τους καλικάντζαρους της Πύλης του Χαλκού στη δούλεψή του. Είχε βλέψεις στο θρόνο της Παλαιάς Καπερνιφλόρας, αλλά δεν κατάφερε να τον κατακτήσει. Είναι θαμμένος στο νεκροταφείο της αρχαίας Δρου.

Κοψοχρονιά, κατοικία στη Συνοικία του Βορείου Κέντρου, διώροφη, με βεράντα και λουτρό, διπλή αυλή (μπροστά και πίσω εσωτερική, τύπου Βίντισσας) πλήρεις λουτρικές εγκαταστάσεις συν συντριβάνι. Κεντρική θέρμανση (μαζί με τους δούλους της) σε όλα τα δωμάτια. Ιδανική για πατεράδες με κόρες της παντρειάς διότι βλέπει στο Σοκάκι της Ρομάντζας και ανά πάσα στιγμή μπορείτε να επιβεβαιώσετε ή να διαψεύσετε τις υποψίες σας σχετικά με τα νυχτοπερπατήματα της κόρης σας. Λόγοι πώλησης η γειτονία με τα δωμάτια του Κόμπες του Ντερλικοτή και ένας σχετικός θόρυβος που προέρχεται από αυτά (κυρίως ρεψίματα, πορδές, αγριοφωνάρες και κραυγές ηδονής). Πληροφορίες κι επισκέψεις καθημερινά.

Συνεχίζοντας την εξαιρετικής επιτυχίας συνεργασία μας με την Έφθι, ιέρεια της θεάς των χαλικιών, βρισκόμαστε στην ευχάριστη θέση να σας αναγγείλουμε την έναρξη μιας σειράς από μικρές ιστορίες καθημερινής τρέλας, που διαδραματίζονται στην πόλη του Ζουμζερί ή και αλλού, κάτω από το γενικό τίτλο Ιστορίες Από Το Μαντικό Βελούδο.

Η δουλειά του πατέρα είναι σαφώς σκληρότερη από εκείνη του στρατιώτη.

Αυτό σκεφτόταν ο Τουντού, με το αυτί στημένο στην πόρτα της κρεβατοκάμαρας της κόρης του, το ένα χέρι στο γιαταγάνι και το άλλο χέρι τυλιγμένο γύρω από το κεφάλι της γυναίκας του, με την πελώρια τριχωτή παλάμη να της κλείνει το στόμα. Αχ, σκληρότερη, πολύ σκληρότερη, ειδικά όταν η κόρη σου είναι ξεροκέφαλη και γλωσσού και δεν καταλαβαίνει τίποτε, είτε με το καλό την πάρεις είτε με το κακό. Ευτυχώς, όταν πήρε την τιμητική του σύνταξη από το στρατό της Γερουσίας είχε φροντίσει κι είχε, εχμ, κρατήσει για, γκουχ-γκουχ, ενθύμιο το υπηρεσιακό του γιαταγάνι. Και μα το Μπουκάλι, σχεδίαζε να το τιμήσει και το γιαταγάνι και τη φήμη του, ως άντρα σωστού και τίμιου και με το κούτελο καθαρό.

Οι φωνές πίσω από την κλειστή πόρτα ήταν πολύ χαρακτηριστικές: αντρικά βογγητά και γυναικείες ακατονόμαστες φράσεις. Φράσεις που τον έκαναν να κοκκινίζει και να θέλει να μπουκάρει μέσα να τους σφάξει και τους δυο.

Φυσικά, η γυναίκα του μάλλον θα τον εμπόδιζε. Όχι για κανέναν άλλον λόγο, αλλά έτσι, ίσα για να του μπει στο μάτι. Είχε από μικρή δείξει το ταμπεραμέντο της, όταν τον είχε αναγκάσει να ξυλοφορτώσει ένα κάρο επίδοξους μνηστήρες, που τριγύριζαν το σπίτι της και το παράθυρό της, που έβλεπε στο Σοκάκι της Ρομάντζας. Κι όταν την είχε ζητήσει από τον πατέρα της κι εκείνη είχε πει ότι ποτέ δε θα παντρευόταν έναν αξούριστο πειναλέο φαντάρο. Κι όταν την έκλεψε και την κράτησε έξι μήνες σε μια σπηλιά, όχι πολύ μακρυά από τα λημέρια των Χηνάνθρωπων. Κι όταν του ανακοίνωσε ότι μια κόρη ήταν αρκετή και πως η σιλουέτα της δε θα χαλούσε με άλλη γέννα, ο κόσμος να χαλάσει.

Έτσι και τώρα. Ήθελε να του μπει στο μάτι. Αφού κι η ίδια ήξερε ότι δεν υπήρχε άλλη λύση κι ότι αυτό που γινόταν ήταν για το καλό όλων. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να επιβιώσει το βλαστάρι τους στον κόσμο; Αν δεν της έδιναν τα κατάλληλα εφόδια, τις κατάλληλες ηθικές και πρακτικές βάσεις στη ζωή της, πώς θα μπορούσε να ζήσει όταν οι δυο τους θα έφευγαν για τις αγκαλιές της Κολάσο-Χελλάρα, της θεάς του κάτω κόσμου, Εκείνης Που Μαζεύει Τις Ψυχές;

Αποφάσισε, πριν προχωρήσει στις πράξεις που έπρεπε να κάνει, να εξασφαλίσει ότι η γυναίκα του δε θα μπλεκόταν στα πόδια του. Θηκάρωσε το γιαταγάνι, τη σήκωσε στα χέρια, χωρίς να της ελευθερώσει το στόμα και την κατέβασε στο ισόγειο, όπου την έδεσε χειροπόδαρα στο λέβητα του κρύου νερού στο λουτρό, τη φίμωσε γιατί οι φωνές της τον ζάλιζαν και ξανανέβηκε αγχωμένος ως την πόρτα της κρεβατοκάμαρας της κόρης του.

Πάνω στην ώρα, γιατί το άτιμο θηλυκό είχε τολμήσει να ανοίξει την πόρτα και προσπαθούσε να το σκάσει. Το γιαταγάνι του τη σταμάτησε την ώρα που πίσω της στην πόρτα εμφανιζόταν ένας μεσόκοπος άντρας, κοντούλης και μικροκαμωμένος, αναμαλλιασμένος και με διαφόρων μεγεθών και βάθους νυχιές και μελανιές. Όπως με δυσφορία παρατήρησε ο Τουντού, όλα αυτά τα σημάδια δεν προέρχονταν από ερωτικές αψιμαχίες, αλλά από κανονικότατο ξυλοδαρμό. «Αχαμνός», σκέφτηκε ο παλιός στρατιώτης, «αχαμνός και τον ξυλοφορτώνει κιόλας, για σφάξιμο είναι κι αυτός, ο ηλίθιος, αντί να τη βάλει κάτω να της πάρει τον αέρα, αλλά τι να κάνουμε, δεν έχουμε κι άλλον…»

-Πού θαρρείς ότι πηγαίνεις, κυρά μου Ινολίκ; βρυχήθηκε έξαλλος. Έτσι βιαστικά αφήνεις τη νυφική σου κάμαρη; Τι θα πει ο άντρας σου, νιος γαμπρός και εσύ να θες να του το σκάσεις;

-Εμ, ξέρετε, αφέντη Τούντου, δεν…

-Σκάσε, Μπόρτου! έκαναν πατέρας και κόρη ταυτοχρόνως.
Ο ανθρωπάκος ζάρωσε τρομαγμένος.

Τα πράσινα μάτια της μορφονιάς πέταξαν από τον σύζυγό της στο γιαταγάνι κι ύστερα πάλι στον σύζυγό της και τελικά στον πατέρα της.

-Να το ξέρεις και να το βάλεις καλά στο μυαλό σου! έκανε με όλη την δύναμη των δεκαεφτάχρονων πνευμόνων της. Εγώ θα κοιμάμαι με όποιον θέλω κι αν θέλω θα βάλω ολόκληρη τη φρουρά της Ένατης Γέφυρας στο κρεβάτι μου, μαζί και τον τρελό της Νότιας Ανατολικής Συνοικίας και τα δίδυμα του Σαριμαλού και το μουγκό της Φενενίκ και το Βλογιοκομμένο και το Μπουνκ το Χηνάνθρωπο άμα μου κάνει κέφι! Μέχρι Σενίμ-Σοριέν θα φτάσω φορώντας του τα κέρατα αυτουνού του…του…του…

-Χέστηκα! απάντησε ο Τουντού τον ίδιο τόνο σημαδεύοντάς την με την άκρη του γιαταγανιού. Ορκίστηκα στο Μπουκάλι ότι θα σε εξασφαλίσω και θα το κάνω! Η ταβέρνα είναι δική σου, ηλίθιο πλάσμα! Αλλά πώς θα την κρατήσεις αν δεν έχεις άντρα, ε; Ποιον θα έχεις υπεύθυνο λουτρικών εγκαταστάσεων;

Πίεσε λίγο παραπάνω το γιαταγάνι, ως η μύτη του ν’ ακουμπήσει στο λαιμό της κορούλας του.

-Μπες μέσα τώρα και κοιμήσου με τον άντρα σου, να επικυρωθεί ο γάμος, γιατί μα τον Ουλούμ-Ουλιούμ, το θεό του πολέμου, θα σε σφάξω σαν αρνί!

Καθώς τα έλεγε αυτά, ο Τουντού πίστεψε πραγματικά ότι το πλάσμα μπροστά του ήταν κόρη του. Η έκφρασή της ήταν παρόμοια με ανθρώπου που σε λίγο θα έβγαζε αφρούς από ανήμπορη λύσσα, η ίδια έκφραση δηλαδή που όπου να ‘ναι θα έπαιρνε κι ο ίδιος, αν τελικά η μικρή αποφάσιζε να κάνει του κεφαλιού της. Προς μεγάλη του ανακούφιση όμως, η κοπέλα έριξε ένα δηλητηριασμένο βλέμμα στο σύζυγό της -που τον έκανε να οπισθοχωρήσει μέσα στο δωμάτιο τρομαγμένος- κι ύστερα βρόντηξε την πόρτα πίσω της.

-Α, ρε Ινολίκ, μεγάλη η χάρη σου, μουρμούρισε ο ευτυχής πατήρ κατεβαίνοντας στο λέβητα για να λύσει την γυναίκα του.

Πολλά ακούγονται αυτές τις μέρες σχετικά με επικείμενη αγορά της εφημερίδας μας σε γνωστή υπηρεσία του Υπουργείου Τελάληδων και Ημεροδρόμων. Μάλιστα εκτός από το όνομα του Ημερησίου Ζουμζερί ακούγονται κι άλλα ονόματα εφημερίδων, σε άλλες πόλεις, αν και κανείς μας δε μπορεί να φανταστεί σε τι θα εξυπηρετούσε τη Γερουσία του Ζουμζερί η αγορά μιας εφημερίδας άλλης πόλης.

Εμείς, πιστοί στην πεποίθησή μας ότι το αναγνωστικό κοινό θα πρέπει πάντα να είναι ενημερωμένο με τα τελευταία νέα, δε θα σας μιλήσουμε για τις προσπάθειες που ήδη έγιναν εκ μέρους κάποιων τρίτων, να αγοράσουν την εφημερίδα και μετά να τη μοσχοπουλήσουν στη Γερουσία. Ούτε και για την δυστυχώς ναυαγήσασα πρώτη δική μας προσπάθεια να βρούμε χορηγό θα σας αναφέρουμε, γιατί αυτά είναι πράγματα που ξέρει ο πολύς κόσμος κι εμάς δε μας πολυενδιαφέρει το προφανές, σεβόμαστε τη νοημοσύνη των αναγνωστών μας.

Θα θέλαμε όμως να σας ενημερώσουμε για το ότι σε τρεις μέρες από σήμερα, ξεκινάει ένας δεύτερος γύρος διαπραγματεύσεων, με γνωστό πλούσιο κυνοκέφαλο υπερφυσικό πλάσμα με το οποίο θα μας φέρει σε επαφή επίσης γνωστός Ζουμζεριώτης μάγος, με σκοπό την προώθηση του Ημερησίου Ζουμζερί και τη διάδοση της ανάγνωσής του από όλα τα κοινωνικά στρώματα της πόλης μας. Απώτερος σκοπός μας είναι όχι μόνο να καταφέρουμε να αυξήσουμε το εύρος και το πλήθος των αναγνωστών μας, αλλά και στην περίπτωση που όλα πάνω καλά, να καταφέρουμε να κάνουμε στο ευρύ κοινό γνωστές τις λογοτεχνικές ικανότητες της Έθφι, της ιέρειας της θεάς των χαλικιών, όπως αυτές ξεδιπλώνονται στην εξιστόρηση των περιπετειών του Κόμπες του Ντερλικοτή.

Πιστεύουμε ότι έχουμε πολλές ελπίδες σε αυτήν μας την προσπάθεια. Αλλά αν δεν υπάρξει ευτυχής κατάληξη, δεν θα το βάλουμε και κάτω. Υπάρχουν κι άλλοι πιθανοί χορηγοί, αν και το γνωστό κυνοκέφαλο υπερφυσικό πλάσμα θα ήταν κι ο πιο ιδανικός απ' όλους. Οπωσδήποτε, η δική σας αγάπη κι υποστήριξη είναι εκείνη που είτε υπάρξει τελικά χορηγός είτε όχι, θα μας θρέφει και θα μας συντηρεί.

Και σας ευχαριστούμε θερμά γι' αυτό.

Παρακαλούνται όπως όλοι οι κατέχοντες άλογα, οι οποίοι προμηθεύτηκαν από το μάγο Κλιαφορντού, πριν από τρεις και μισό μήνες, αφέψημα κατά της γρίπης των οπλών να ξαναπαρουσιαστούν στο δημόσιο στάβλο για να παραλάβουν το αντίδοτο. Ο εν λόγω μάγος συνελείφθη χτες το βράδυ σε ύποπτο ταβερνείο σε κατάσταση μέθης, να καυχιέται ότι εξαπάτησε ολόκληρη την πόλη. Το αφέψημα του Κλιαφορντού λέγεται ότι ήταν σκέτο ζουμί από τσουκνίδες.

Η συντονιστική επιτροπή για την αντιμετώπιση της ασθένειας παρακαλεί τους κατέχοντες άλογα να μην πανικοβληθούν αλλά να δοκιμάσουν πρώτα την υγεία των ζώων τους με το κόλπο της σβουνιάς της αγελάδας.

Σπόνσορας των προσπαθειών της συντονιστικής επιτροπής: βουστάσιο Γελαστό Μοσχάρι, Νότια Νότια Συνοικία. Ζώα, γάλα, δέρμα, κρέας, σβουνιές αγελάδας, όλα σε καταπληκτικές τιμές και με πιστοποιητικά εγκεκριμένα από την αρμόδια επιτροπή του Υπουργείου Τροφής. Γελαστό Μοσχάρι. Αν μουγκανίζει, είναι καλό!

Από γνωστό μάγο του Ανατολικού Κέντρου ζητείται περιστασιακός συνεργάτης για ξόρκι.

Ο αιτούμενος θα πρέπει να είναι

α) αρσενικός,
β) κάτω των δεκαπέντε ετών (ειδικά για τους ανθρώπους, να μην έχει βγάλει ακόμη γένια),
γ) παρθένος σε όλες τις ερωτικές σαρκικές απολαύσεις (πλην εκείνης που πράττεται κατά μόνας και άνευ βοηθείας από άλλους) και
δ) να αντέχει το πολύ φαγητό.

Για περισσότερες πληροφορίες και αιτήσεις, απευθυνθείτε στο Κονάκι του Πετρεξού, Συνοικία του Ανατολικού Κέντρου, οποιαδήποτε ώρα. Χηνάνθρωποι, τσιγγάνοι, αλλάχτες και ξωτικά θα γίνονται δεκτά μόνο κατόπιν συστατικών επιστολών.

του συνεργάτη μας Γιάγουτσι, μάγου

Ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που πρέπει να ξέρει κανείς (είτε είναι μάγος είτε δεν είναι) σχετικά με τους θεράποντες της μαγικής τέχνης, είναι οι τρόποι με τους οποίους μπορεί να έχει την τέχνη αυτή στη διάθεσή του.

Επ’ αυτού δηλαδή πολλά έχουν ακούσει τ’ αυτιά μου και πολλά έχουν δει τα μάτια μου, αλλά η φαντασία των ανθρώπων κι η αμάθειά τους πάντα με σοκάρει. Τι βατραχοπόδαρα βουτηγμένα στο μέλι ταΐζουν το σκύλο, τι κόβουν τις τρίχες της μύτης τους και τις καίνε στο κερί του υπνοδωματίου μιας παρθένας, τι σηκώνουνε μια κότα προς το ηλιοβασίλεμα κρατώντας την από το λειρί και λέγοντας τρεις φορές «μουρόχα, μουρόχα, μουρόχα». Δεν υπάρχει ανοησία που να μην την έχει κάνει ένας άνθρωπος προκειμένου να καλέσει σε βοήθεια ένα μάγο.

Κι είναι τόσο απλό, βρε άνθρωποι, τόσο απλό. Παίρνετε ένα νεαρό αγόρι, όχι μεγαλύτερο από έντεκα ούτε μικρότερο από εννέα χρονώ και του λέτε κουνώντας το δείκτη του δεξιού σας χεριού, μπροστά στη μύτη του: «Πήγαινε, σκασμένο, πουκακοχρονονάχεις, στον απάνω μαχαλά, στο Κονάκι του μάγου Τάδε και φέρτονα να λύσει τη γλώσσα της μάνας σου, πουκακοχρονονάχει κι αυτή, με την πάρλα της θύμωσε τη θεά της Μνήμης κι η θεά της έδεσε τη γλώσσα».

Τόσο απλά. Γιατί οι άνθρωποι κάνουν τη ζωή τους δύσκολη με τα βατραχοπόδαρα και τα λειριά από τις κότες, μα το πρώτο βήμα πάνω στη Σούμπα, ποτέ μου δεν κατάλαβα.

Αν και έχουν περάσει τρεις μήνες παρά κάτι από τη μέρα που ανακοινώθηκε η συνεργασία μας με το μάγο Γιάγουτσι, περιστάσεις που είχαν να κάνουν τόσο με τη δυνατότητά μας να σταθούμε στο ύψος των γεγονότων*, όσο και στη δυνατότητα του ίδιου του διάσημου μάγου να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της δημοσιογραφίας**, εμπόδισαν τη δημοσίευση της στήλης «Επαφές με το υπερφυσικό», μιας σειράς άρθρων σχετικών με τη μαγεία που είχαμε προγραμματίσει εδώ και πολύ καιρό. Η σημερινή μέρα όμως είναι εκείνη στην οποία όλες οι προαναφερόμενες περιστάσεις δεν υφίστανται πλέον, οπότε με περισσή χαρά θα θέλαμε να αναγγείλουμε (για δεύτερη, κι ελπίζουμε τυχερή, φορά) την έναρξη της συνεργασίας μας με τον διάσημο μάγο και το πρώτο κεφάλαιο μιας πραγματείας σχετικά με τη μαγεία και τις πρακτικές της, γνώσεις που ο καθείς μας θα ήθελε όχι μόνο να διαβάσει και να μεταφέρει στα παιδιά του αλλά και να αποκτήσει κι ο ίδιος, για να ζήσει μια πιο άνετη ζωή.


*Επισκέψεις συγγενών, κακές συνεννοήσεις με το τυπογραφείο, γιορτές, ένα ατύχημα με ένα μεταβολίδι και δεκατέσσερα κιλά μελάνι και άλλες ατυχίες.
**Εκλείψεις, ευθυγραμμίσεις άστρων, παλίρροιες των Υδάτων της Μαγγανείας, γιορτές των Νεκρών, των Ζωντανών, των Μεθυσμένων, των Νηφάλιων, κλπ., κλπ., κλπ.

Αν και οι γιορτές του χειμερινού ηλιοστασίου, έχουν περάσει, υπάρχουν ακόμη πολλοί συμπολίτες μας, που ακολουθούν ένα παράξενο ημερολόγιο, σχετικό με τη ροή των Υπόγειων Ποταμών της Μαγγανείας. Αυτήν την ημέρα του χρόνου, κάποιοι, χωρίς να ξέρουν το γιατί, αλλά πιστεύοντας ότι τους λέει ο κυκλικός θεός των ημερολογίων (δια στόματος των ιερέων του), ακριβώς τα μεσάνυχτα, θεωρούν ότι αλλάζει ο χρόνος.

Παρακαλείται ο κάτοχος του γκαμήλ που βρίσκεται δεμένο εδώ και τέσσερις μήνες στο προαύλιο της θεάς των χαλικιών να έρθει να το μαζέψει, αν δε θέλει να του το πάρει η Δημοτική Υπηρεσία Καθαρισμού. Υπάρχει φόβος βλασφημίας, μιας και το γκαμήλ έχει πεινάσει και προσπαθεί να μασουλήσει τα χαλίκια της θεάς.

Με ιδιαίτερη ικανοποίηση το Υπουργικό Συμβούλιο ανακοίνωσε σήμερα κατά την συνεδρίαση της Γερουσίας ότι περιοδεύον ιερατείο του Άρχοντα με τις Όρθιες Ουρές θα επισκεφτεί για ελάχιστες μέρες την πόλη μας. Οι σεβάσμιοι ιερείς θα καταλύσουν στο Πανδοχείο των Αρωμάτων, δίπλα στον Οίκο του Τρυπανιού και θα δέχονται τους κατόχους κατοικίδιων αίλουρων από τη δύση μέχρι την ανατολή του ήλιου. Η ευλογία των αγαπημένων μας κατοικίδιων θα κοστίσει λιγότερο από ένα ασημένιο νόμισμα και εγγυάται την μακροημέρευση και ακαταδεκτικότητα των αιλουροειδών. Για περαιτέρω πληροφορίες, απευθυνθείτε στην προστατευόμενη του Άρχοντα Με Τις Όρθιες Ουρές, αλλάχτη-μαχαιρόδοντα Γάτικ, στο Κονάκι του μάγου Πετρεξού, Βόρεια Ανατολική Συνοικία.

του συνεργάτη μας, Αχικρισλέ, αρχισταβλίτη των δημοσίων στάβλων του Ζουμζερί

Η διαφορά ανάμεσα στα ζώα και τους ανθρώπους είναι μία και μόνη: Κανείς δεν ξέρει ποιος από τους θεούς έφτιαξε τον άνθρωπο. Ακόμη κι οι ίδιοι οι θεοί δηλαδή, αυτό αναρωτιούνται και υποθέτουν ότι υπάρχει κάποιος θεός που κανείς δε θυμάται να συνάντησε ποτέ, τον οποίον αποκαλούν Πλάστη των Ανθρώπων. Με αυτό το σκεπτικό, τα ζώα είναι ευλογημένα γιατί ξέρουν από πού ήρθαν και πού πάνε και ποια είναι η χρησιμότητά τους σε αυτήν τη ζωή.

Αυτό είναι κι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του ζώου για το οποίο θα μιλήσουμε σήμερα. Το μαλλιαρό πιθηκοειδές ντούονιπ έχει σαν βασικό του μέλημα στη ζωή να ξέρει από πού ήρθε, να ξέρει πού πάει και επίσης να ξέρει και ποια είναι η χρησιμότητά του σε αυτή τη ζωή. Και δεδομένου ότι οι απαντήσεις στα τρία αυτά ερωτήματα -πάντα σε σχέση με το ντούονιπ- είναι διαδοχικά από το τίποτα, στο πουθενά και καμμία απολύτως, είναι λογικό τα συμπαθή αυτά ζώα να διάγουν βίο... τεμπελότατο.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα ένα-ένα.

Καταρχήν η εμφάνιση των ντούονιπ δεν είναι κάτι πρωτότυπο ή μοναδικό στο ζωικό βασίλειο. Μοιάζουν σε ίσο βαθμό με τις αρκούδες και τους πιθήκους, για την ακρίβεια τις μικρές καφεκόκκινες αρκουδίτσες με την άσπρη μουσούδα που λέγεται ότι έχουν μαζί τους για παιχνίδι οι Μυρμηγκωτοί και τους σοβαροφανείς μαύρους γορίλες της Αγρίμιας. Τα χρώματα της γούνας τους ποικίλουν από το απαλό μπεζ μέχρι το μαύρο της πίσσας και δεν είναι λίγα εκείνα που έχουν μπαλώματα από διάφορα χρώματα.

Ιδιαίτερα αγαπητές από τις κυρίες στο Νοχάρβος είναι οι γούνες των ντούονπι που έχουν γκρι και μαύρο. Λέγεται μάλιστα ότι η γυναίκα του πλουσιότερου εμπόρου του Νοχάρβος έχει στο πάτωμα των προσωπικών της δωματίων μια γούνα ντούονιπ με μαύρο κορμό και πόδια γκρι. Επίσης λέγεται ότι αυτή η συγκεκριμένη γούνα έχει υποστεί πάνω από εκατό απόπειρες κλοπής, αλλά πάντα με κάποιον μυστηριώδη τρόπο επιστρέφει να ζεστάνει τα τρυφερά ποδαράκια της αρχικής της κατόχου.*

Σχετικά με το από πού ήλθαν τα ντούονιπ, η ιστορία είναι γνωστή και στα μικρότερα από τα παιδιά, ειδικά στο Ζουμζερί: Κάποτε όταν ο Ντόσε-Κυ-Άλο, θεός της υπερβολής και δίδυμος αδελφός του Ρεσίκλο-Μπιν, του θεού της ανακύκλωσης, Εκείνου Που Μαζεύει Τις Ψυχές Των Ζώων, βαρέθηκε να παίζει φτιάχνοντας ζώα και φυτά, έπεσε να ξεκουραστεί και κοιμήθηκε κάτω από μια μπανανιά. Η βαρεμάρα του ήταν τόση που ξεχείλισε από το κεφάλι του κι έγινε μια μάζα σαν περούκα. Η περούκα αυτή του ζέστανε τόσο πολύ το κεφάλι, που ξύπνησε από τον ύπνο του τρομαγμένος και άφησε να του πέσει από τα χέρια το Υλικό της Ζωντάνιας, εκείνη η ουσία που φυσούν στα πλάσματα που δημιουργούν οι θεοί και τους δίνουν έτσι ζωή. Το Υλικό της Ζωντάνιας έκανε γκελ πάνω στη στρουμπουλή κοιλιά του θεού και έπεσε πάνω στη περούκα, που πήρε πνοή, έγινε ντούονιπ και πήρε να σκαρφαλώσει πάνω στη μπανανιά. Η συνέχεια της ιστορίας, πώς ο Ντόσε-Κυ-Άλο έπεισε το πλάσμα να κατέβει από τη μπανανιά, είναι παροιμιώδης μεταξύ πολλών φυλών από τη Μπιτ-Υ-Μπιτ μέχρι το Σενίμ-Σοριέν, και μάλιστα η φράση "σιγά μη σε κατεβάσω εγώ από τα δέντρα" τείνει τους τελευταίους αιώνες να ξεφύγει από το τυπικό της λατρείας του Ντόσε-Κυ-Άλο και να ενταχθεί στον καθημερινό μας λόγο, σαν συνώνυμο του "μα ντιπ ντούονιπ είσαι, αδερφέ μου..."

Σχετικά με το πού πάνε; Μα πού αλλού από εκεί που πάνε όλα τα ζώα μετά το θάνατό τους. Στις τρυφερές αγκάλες του Ρεσίκλο-Μπιν. Τι υπάρχει εκεί, δεν μπορούμε να το ξέρουμε βέβαια (θα ήταν καταφανέστατη ιεροσυλία να μπλεχτούμε στα πόδια του θεού, τη στιγμή που τα ζώα δεν μπλέκονται στα πόδια της Κολάσο-Χελλάρα, της θεάς του Κάτω Κόσμου), αλλά τα ντούονιπ είναι σίγουρα για το τι τα περιμένει εκεί.

Κι όσο για τη χρησιμότητά τους; Τα ντούονιπ, εκτός από την όποια χρήση της γούνας τους κάνουν οι κοκέτες κυρίες του Νοχάρβος (και του Τσβάρος, ας μην κρυβόμαστε), ξέρουν ότι δεν έχουν άλλη χρησιμότητα. Αυτό σε συνδυασμό με το ότι έλκουν την καταγωγή τους από μια θεϊκή βαρεμάρα ολκής, τα κάνει να είναι και τα ίδια κάπως τεμπέλικα. Για να λέμε την αλήθεια, πολύ τεμπέλικα. Και για να είμαστε ακριβείς μέσα στην ειλικρίνειά μας, του θανατά τεμπέλικα. Όλη τους η ζωή είναι ξάπλα, σεξ και μπανάνες, τις οποίες και λατρεύουν ένεκα του μπανανόδεντρου που ήταν το πρώτο που γνώρισαν. Όλη μέρα αράζουν, σπάνια κινούνται, ελάχιστες φορές ψειρίζουν το ένα το άλλο και αν είναι πολύ τυχερά κάποια μισοσάπια μπανάνα θα πέσει στο κεφάλι τους, μιας και όλες τους οι δραστηριότητες (και καλά δραστηριότητες) λαμβάνουν χώρα στις ρίζες των μπανανόδεντρων.

Τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον ήταν ματαιότητα που προσπάθησα να σας μιλήσω για τα ντούονιπ. Αλλά βαριόμουν και να σας μιλήσω για κάποιο άλλο ζώο ή φυτό...

Την επόμενη εβδομάδα, ένας γόης του φυτικού βασιλείου: ο κισσός και τρόποι να τον φέρετε στο σχήμα που θέλετε.

*Πολλοί θεωρούν την γούνα αυτή (γνωστή και με το όνομα το Τομάρι Με Τις Μπότες) μαγικό αντικείμενο και οι περισσότερες απόπειρες λέγεται ότι έχουν γίνει από συνεργάτες μάγων που προσπάθησαν να την υπεξαιρέσουν εκ μέρους των εργοδοτών τους. Ψέμα ειδεχθές, αν και έχει επίσης ακουστεί ότι το Τομάρι Με Τις Μπότες γυρνάει μόνο του -π ε ρ π α τ ώ ν τ α ς μόνο του- στα δώματα της κυράς του.

του συνεργάτη μας Τσικ Λεβέντη, νεκρομάντη

Αντίθετα από εκείνο που είχα υποσχεθεί στο πρώτο φύλλο της εφημερίδας μας, σε ετούτο το δεύτερο άρθρο σχετικά με τη γεωγραφία δε θα ασχοληθώ με τις χίλιες μορφές του ποταμού Σογκούλ, αλλά με κάτι άλλο πιο εξωτικό. Θα ασχοληθώ με την Κραταιά Ανατολή.




Όπως μπορεί κανείς να δει στο χάρτη η Κραταιά Ανατολή, βρίσκεται, εμ, χμ, ανατολικά. Σπουδαία πληροφορία θα πει κανείς, αλλά δυστυχώς αγαπητοί αναγνώστες, έτσι έχουν τα πράγματα. Γνωρίζουμε ότι η Κραταιά Ανατολή βρίσκεται ανατολικά κι αυτό είναι όλο.

Τώρα, σύμφωνα με τα όσα κι ένα παιδί ξέρει, θα μπορούσαμε να μάθουμε ένα σωρό πράγματα για την Κραταιά Ανατολή, κάνοντας απλά και μόνο μια έξυπνη ερώτηση πάνω από μια νεκρομαντική φλόγα. Αλλά δε μας ενδιαφέρει. Κανείς ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει τι υπάρχει πέρα από τα Βουνά των Συνόρων, πέρα από το ότι υπάρχει εκεί μια φυλή ανθρώπων που λέγονται Μυρμηγκωτοί , ότι αρχηγός τους είναι ένας μυστήριος τύπος που λέγεται Άρχοντας του Σκότους κι ότι μια φορά κάθε τριάντα χρόνια μια ομάδα Μυρμηγκωτών εμφανίζεται ανατολικά της Ελσικριχά κουβαλώντας ένα σωρό εμπορεύματα εξωτικά.

Οι Μυρμηγκωτοί ονομάστηκαν έτσι από τους πρώτους Ελσικριχάνους που τους είδαν (πριν από χίλια με χίλια πεντακόσια χρόνια) γιατί τους φάνηκαν μικροκαμωμένοι, εργατικοί και πολυπληθείς σαν τα μυρμήγκια. Το όνομα που χρησιμοποιούν για να αναφερθούν στον εαυτούς τους είναι Ταπεινοί Ασήμαντοι, που στη γλώσσα τους προφέρεται Πάι-Μέι. Πιστεύουν ότι όταν κάποιος πεθαίνει, η ψυχή του παρουσιάζεται μπροστά σ’ έναν Κριτή που την οδηγεί στο δρόμο του καλού. Εκεί, αν η ψυχή είναι ελαφριά από κρίματα, ο Κριτής τη δένει μ’ ένα άλλο ανθρώπινο σώμα, που γεννιέται εκείνη τη στιγμή. Λένε πως αν κάποιος θυμάται πράγματα που δεν έχει ποτέ ζήσει, είναι οι αναμνήσεις της παλιάς του ψυχής, που ήταν τόσο έντονες ώστε ούτε ο θάνατος ούτε η γέννα δε μπόρεσαν να σβήσουν.

Ο Άρχοντας του Σκότους είναι μια μυστήρια φιγούρα για την οποία ξέρουμε μόνο ότι μοιάζει με δαμασκηνή από τις Μικρές Ερήμους. Πρέπει να είναι κάτι σαν Αυτοκράτορας, γιατί διοικεί τόσες ψυχές όσες όλος ο υπόλοιπος κόσμος μαζί.

Σχετικά με τις επισκέψεις τους, κανείς δεν ξέρει από πού περνάνε τα Βουνά των Συνόρων, μιας και πουθενά δεν έχει βρεθεί πέρασμα για τα διασχίσει κανείς. Ποτέ δεν έρχονται δεύτερη φορά οι ίδιοι Μυρμηγκωτοί, γνωρίζουν άπταιστα την κοινή γλώσσα των εμπόρων και των πορνών, αλλά δεν καταδέχονται να μάθουν κάποια άλλη από τις γλώσσες του κόσμου. Τα ταξίδια τους στη Δύση κρατάνε συνήθως ένα με δύο χρόνια.

Τα εμπορεύματα που γνωρίζουμε ότι ανθούν στην Κραταιά Ανατολή είναι αρκετά. Το πιο διαδεδομένο είναι η Ζινγκίβερη, μια σκόνη με φρουτώδες και ταυτόχρονα πιπεράτο άρωμα, που τη χρησιμοποιούν οι μαγείρισσες του Τσβάρος και του Νοχάρβος για να φτιάξουν μπισκότα. Έπειτα έρχεται μια δεύτερη μαυριδερή σκόνη, που τη χρησιμοποιούν μόνο οι μάγοι και που όταν πέσει στη φωτιά προκαλεί λάμψη και κρότο μεγάλο. Τρίτο εμπόρευμα είναι το καλύτερης ποιότητας μετάξι που υπάρχει σε όλον τον κόσμο. Υπάρχουν κι άλλα τέτοιου είδους εμπορεύματα, καθώς και κάποια φρούτα διατηρημένα στο μέλι, όμως τα τρία κύρια είναι τα πιο πάνω.

Υπάρχουν κάποιοι που ισχυρίζονται ότι είναι απόγονοι εξορίστων από την Κραταιά Ανατολή, κι αυτοί είναι οι Νότιοι, του Τσβάρος και του Σενίμ-Σοριέν. Οι νεκρομαντείες που έγιναν σχετικά απέδειξαν το αληθές του θέματος, όμως κανείς δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να μάθει το πώς και το γιατί.

Τη επόμενη εβδομάδα: Βίντισσα, αυτή η πόλη της απλότητας

Αγαπημένοι μας αναγνώστες, από το βήμα ετούτο του editorial, θα θέλαμε να σας ανακοινώσουμε τη Μεγάλη Επιστροφή της εφημερίδας μας! Το Ημερήσιο Ζουμζερί επιστρέφει στη μαχητική δημοσιογραφία με όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που σας έκαναν τακτικούς τους αναγνώστες. Οι συνεργάτες μας είναι έτοιμοι να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις σας και στην καθημερινή πάλη με την ενημέρωσή σας!
Ημερήσιο Ζουμζερί.
Γιατί δε φοβόμαστε ούτε το Δρακοαφέντη!


(Η συντακτική ομάδα του Ημερησίου Ζουμζερί θα ήθελε να ευχαριστήσει επίσης τη θεά της συμπόνοιας, που φρόντισε ώστε οι μουσαφιραίοι να είναι καλοί άνθρωποι, συνεννοήσιμοι, χωρίς πολλές παραξενιές και προπάντων καθαροί. Είναι υπέροχο να μη φοβάσαι να πας στην ίδια σου την τουαλέτα..)

Συνεχίζοντας τις μοναδικές της αποκλειστικότητες στο αναγνωστικό της κοινό, η εφημερίδα μας φιλοξενεί σήμερα το δεύτερο κεφάλαιο του συγγραφικού πονήματος της Έφθι, ιέρειας της θεάς των χαλικιών, του σχετικού με τις περιπέτειες του Κόμπες του Ντερλικοτή. Η προσωπική περιπέτεια της συντάκτου μας δε θα επαναληφθεί, διότι ο πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος, συμφώνησε προβάλλοντας πολύ λογικές απαιτήσεις, να μην ενοχληθεί από την παρούσα ή άλλες δημοσιεύσεις, σχετικές με το άτομό του.

Επεισόδιο Πρώτο: Το Ρουμπίνι του Ντεό-Νταό

Β.

Ο Κόμπες ο Ντερλικοτής μπήκε στην ταβέρνα της Ινολίκ λίγο μετά το ξημέρωμα, σπάζοντας την πόρτα. Αυτό αρκούσε για να στρέψει τα βλέμματα των λιγοστών ακόμη πελατών επάνω του, αλλά είχε και το βοηθητικό της αμφίεσης –ζακέτα γούνα αλεπού και σωβρακάκι και μέσα από τη ζακέτα να στραφταλίζουν χαϊμαλιά μπερδεμένα με τρίχες. Τρέκλισε φανερά ταραγμένος ως το πλησιέστερο στη φωτιά τραπέζι (το αγαπημένο του), το άδειασε από πελάτες μ’ ένα μουγκρητό που θα φόβιζε και γκαμήλ και κάθησε ουρλιάζοντας (για να βρει τον εαυτό του) τη χαρακτηριστική του κραυγή της ταβέρνας:

-Φαγιά! Βυζιά!

Η ταβερνιάρισσα τον κοίταξε με στενεμένα μάτια. Ήταν η νεότερη ταβερνιάρισσα όλης της πόλης, μια μπόλικη κι αφράτη καστανή με πράσινα μάτια που πετούσαν αστράκια και δέρμα που μύριζε σαν άγουρο ροδάκινο. Πέταξε το πατσαβούρι της στον πάγκο, ένα πατσαβούρι που δεν έλεγε να φύγει από το χέρι της τα τελευταία πέντε χρόνια και που οι κάτοικοι της πόλης του Ζουμζερί το έτρεμαν περισσότερο κι από έφοδο των στρατιωτών της γερουσίας.

-Να πας να πεις σ’ αυτόν το μαμούθ από το Σενίμ-Σοριέν ότι δε σερβίρουμε παχύδερμα σ’ αυτό το μαγαζί, είπε στον άντρα της, χωρίς καν να τον κοιτάξει.

Ο ταβερνιάρης, χλωμιάρης κι αχαμνός σαν κουλούρι χωρίς σουσάμι, έτρεμε από ώρα, αλλά δε μπόρεσε να μη ρωτήσει.

-Ινολίκ καλή μου, μήπως δεν πρέπει να μιλάμε έτσι στον αφέντη Κόμπες, που είναι και τι καλός πελάτης…;

-ΤΩΡΑ! Ήταν η απάντησή της.

Παρόμοιου ύφους απάντηση πήρε και από τον Κόμπες.

-ΦΑΓΙΑ! (Παύση για να το εμπεδώσεις.) ΒΥΖΙΑ!

Το ανθρωπάκι γύρισε τρέμοντας στην Ινολίκ και της έριξε ένα παρακλητικό, μισοκακόμοιρο βλέμμα. Η ταβερνιάρισσα έγινε θηρίο. Μάζεψε το πατσαβούρι της και στάθηκε τσαμπουκαλεμένη λίγα εκατοστά από τη μύτη του Κόμπες, μια μύτη τόσο σπάνια που θα μιλήσουμε για πάρτη της διεξοδικότερα παρακάτω.

-Τι θες, κύριος; Ούρλιαξε. Δε σερβίρουμε λέμε!

-Α, περίεργο! Ανάποδα σερβίρετε εδώ. Πρώτα τα βυζιά κι ύστερα τα φαγιά;

Και δυο χερούκλες όλο κάλους από το σπαθί και το τσεκούρι χούφτωσαν παιχνιδιάρικα το μπούστο της. Λίγα λεπτά αργότερα, η Ινολίκ έφευγε μαύρη από την τσαντίλα της να φέρει το μαραγκό, ο κλέφτης έφτυνε γελώντας λίγο αίμα στη φωτιά πίσω του (αποτέλεσμα της γροθιάς στο στόμα που του είχε ρίξει η γυναίκα) και το ανθρωπάκι τού έφερνε ένα κιλό ψητό κρέας, μισό κεφαλάκι φρέσκο τυρί, ένα καρβέλι ψωμί και δυο ντομάτες.

-Συγχωρήστε την, παρακαλώ, αφέντη Κόμπες, έκανε σερβίροντάς τον κρασί. Έχει φλογερό ταμπεραμέντο η Ινολίκ μου.

-Καλά, ρε Μπούρτου, πώς την αντέχεις;

-Ε… Μπόρτου, αφέντη Κόμπες, Μπόρτου με λένε. Μπούρτου θα πει κλανιά.

Ο κλέφτης του έριξε ένα βλέμμα που έλεγε «σιγά τη διαφορά».

-Είπα: πώς αντέχεις να είσαι παντρεμένος με μια τέτοια…;

-Ε, τι να κάνουμε, τυχερά είναι όλα. Μην κοιτάτε που εσείς δεν έχετε ανάγκη από μια γυναίκα. Θέλετε να στείλω μια κοπέλα στο δωμάτιό σας;

-Μπα, όχι σήμερα. Λέω σήμερα να τη βρω με φαντασιώσεις. Κι όπως καταλαβαίνεις θα χρειαστώ ηρεμία, ε;

-Μείνετε ήσυχος.

-Και να στείλεις να φωνάξουν αυτόν τον κερατά τον Πετρεξού, το μάγο. Σε τρεις-τέσσερις ώρες να ‘ναι δω.

-Ναι, ναι. Πείτε πως έγινε κιόλας.

Ο Κόμπες γέλασε τρανταχτά και χτύπησε τον ταβερνιάρη στην πλάτη, που παραλίγο να τον γκρεμίσει στο πάτωμα.

-Γεια σου, ρε Μπούρτου! Είσαι λεβεντιά!

-Ευχαριστώ, ευχαριστώ, αλλά… Μπόρτου, αφέντη Κόμπες, Μπόρτου.

Ο άλλος του ξανάριξε το βλέμμα που έλεγε «σιγά τη διαφορά».

Νεαρός μάγος, επισκέπτης στο Ζουμζερί, καταγωγή από την Κραταιά Ανατολή, απόγονος έξι γενεών μάγων, επιθυμεί να συνάψει Δεσμό με εταίρο του ιδίου φύλου, κατά προτίμηση αλλάχτη ή χερσαίο μεταβολίδι. Μετά από τη σύναψη του Δεσμού, ο μάγος θα αναχωρήσει αμέσως για την πατρίδα του, αφήνοντας τον εταίρο στην ησυχία του. Πληροφορίες: Τρακιντίντι, ταβέρνα το Κούφιο Φιστίκι, μετά τη δύση του ήλιου και μέχρι τα μεσάνυχτα. Προσοχή, είμαι αλλεργικός στους νταήδες.

Η αποθήκη υλικών μαγείας και μαγγανείας "Καρακάν ο Καταβροχθιστής" κλείνει τρία χρόνια πλούσιας προσφοράς στο κοινό και το γιορτάζει με σούπερ προσφορές!

Από σήμερα και για τις επόμενες έξι μέρες, το κατάστημά μας προσφέρει στους έξι πρώτους πελάτες που θα αγοράσουν ένα Τωρατί, ένα δεύτερο Τωρατί δώρο, σε κομψή και καλαίσθητη δρύινη θήκη, συν ένα πουγκί ίσκα δωρεάν, για να κάνετε με άνεση και χωρίς άγχος τα ξόρκια σας!

Επιπλέον ο πρώτος πελάτης κάθε μέρας θα φεύγει από το κατάστημά μας με μια δωροεπιταγή τεσσάρων ασημένιων νομισμάτων για το ξυλουργείο "Ο Πλούτος έρχεται από το Νότο", στη Συνοικία του Βορείου Κεντρου καθώς και δύο δωρεάν επισκέψεις στο Λουτρό της Σημολίκ, στη Νότια Δυτική Συνοικία, όπου η έμπειρη και διπλωματούχος Σημολίκ θα αναλάβει να σας κάνει να ξεχάσετε το στρες μέσα σε πέντε μόλις επισκέψεις.

Πάντα στην υπηρεσία του μάγου που απαιτεί τα καλύτερα υλικά για τα ξόρκια του, το κατάστημά μας δεσμεύεται να συνεχίσει για άλλα τρία χρόνια την προσφορά του στην κοινωνία, πάντα με υψηλή ποιότητα και ασυναγώνιστες τιμές.

Καρακάν ο Καταβροχθιστής, για κάθε μαγεία και για κάθε μαγγανεία, Συνοικία Νότιου Κέντρου, Δρόμος των Γητευτών, πριν την στροφή για την Τέταρτη-Και-Πέμπτη Γέφυρα. Ανοιχτά κάθε μέρα, από το μεσημέρι μέχρι τη δύση του αστερισμού της Μουρλοκακομοίρας.

Ανακοίνωση Πρώτη


Η συντακτική ομάδα του Ημερήσιου Ζουμζερί είναι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσει ότι η συντάκτις της οποίας τη φωτογραφία και λοιπά προσωπικά στοιχεία βλέπετε παραπλεύρως, βγήκε εκ του ιδρύματος ανάρρωσης, στο οποίο νοσηλευόταν από την εικοστή τρέχοντος, με εκδορές, εκχυμώσεις και ελαφρά τραύματα.
Η συνακτίς θα ήθελε να ευχαριστήσει και δημοσίως όλους όσους δήλωσαν τη συμπαράστασή τους στο δράμα της, διότι ιδιωτικώς το έκανε ήδη, καθώς όποιος δήλωσε εις συμπαράστασην «καλά έκανε και τα είπε τα χαΐρια του παλιοΣενίμ-Σοριένου», βρέθηκε σε γειτονικό κρεβάτι, στον ίδιο θάλαμο και με περίπου παρόμοια τραύματα.
Η συντάκτις μας ηρνήθη να κάνει άλλου είδους δηλώσεις επί του θέματος, ειδικά στην περίπολο της Γερουσίας.


Ανακοίνωση Δευτέρα


Ανακοινώνεται εκ του ιερατείου της Συμπουρμπού-Μελάνζ, θεάς των χαλικιών, Εκείνης Που Έχει Πέτρες Στην Ποδιά Της, ότι η Έφθι, ιέρεια στο ναό της θεάς στο Ζουμζερί, θα αφήσει όποια σχέδια είχε σχετικά με τις κωμικές περιπέτειες του Κόμπες του Ντερλικοτή και θα πιάσει να γράψει την πραγματική του ιστορία, πώς δηλαδή εκείνος έφτασε μετά από πολλές περιπέτειες να εκπληρώσει τη μοίρα του, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, επισκεπτόμενος την πόλη της Κομεντέκα και ορμώντας αδιακρίτως σε ότι του έκοβε το δρόμο. Η Έφθι θα ήθελε επίσης να δεσμευτεί ότι η εξιστόρηση μιας τόσο μεγάλης περιπέτειας θα γίνει εντός των επομένων τριάντα (30) ημερών, και πώς αν δεν καταφέρει να την τελειώσει μέχρι τότε, θα επιτρέψει στον ίδιο τον ήρωα της ιστορίας να την τιμωρήσει κατά τον τρόπο που εκείνος βρίσκει πρέποντα, ακόμη κι αν στην τιμωρία της σεβαστής –σεβαστής λέω- ιέρειας ανακατευτεί κι ο Βυζβόρουν, Εκείνος Που Χαϊδεύει Τα Βυζιά.


(Η Έφθι θα ήθελε εξαρχής να ζητήσει συγνώμη από την Κον-Γρουξ-Μπέι, θεά των γουρουνιών για όποια βλασφημία η τιμωρία της από τον Κόμπες προκαλέσει. Η σεβαστή θεά ξέρει ότι ποτέ μια ταπεινή ιέρεια δε θα ήθελε να της φάει το γκόμενο, παρ’ εκτός κι αν ήταν απόλυτος ανάγκη.)

Η εφημερίδα μας έχει την απίστευτη τιμή να εξασφαλίσει κατ' αποκλειστικότητα για τους αναγνώστες της, το πρώτο κεφάλαιο του πρώτου επεισοδίου των περιπετειών του Κόμπες του Ντερλικοτή, γραμμένο από την απαράμιλλη πένα της Έφθι, ιέρειας της θεάς των χαλικιών.

Παρακαλούνται όσοι γνωρίζουν τον εν λόγω κύριο να μην του αναφέρουν τη δημοσίευση του άρθρου αυτού, διότι ως γνωστόν έχει κάτι χέρια σαν φουρναρόφτυαρα και η προστασία της σωματικής ακεραιότητας ενός δημοσιογράφου είναι ιερό πράμμα.

Επεισόδιο Πρώτο: Το Ρουμπίνι του Ντεό-Νταό

Α.

-Ε, πθιτ, κύριοθ…

Ο Κόμπες ο Ντερλικοτής κοκκάλωσε σε μια στάση που πόρω απείχε από την κομψότητα. Είχε το ένα του πόδι σηκωμένο στον αέρα προς τα πίσω –σα χορεύτρια που κρατάει ισορροπία-, το αριστερό του χέρι στα αχαμνά του και το δεξί σε σχήμα αρπάγης, έτοιμο από τη μια να βουτήξει ανεδαίστατα το Ρουμπίνι του Ντεό-Νταό από το βωμό, και από την άλλη ν’ αρπάξει το σπαθί σε περίπτωση ανάγκης. Αν συνδυάσει κανείς τη στάση αυτή με τα ρούχα του –ζακέτα γούνα αλεπού και σωβρακάκι χρώμα βρωμιλί, με αξεσουάρ μαγικά χαϊμαλιά να παιζοκουδουνίζουν με τις τρίχες της κοιλιάς- γίνεται αμέσως αντιληπτή η έλλειψη της κομψότητας στο όλο σκηνικό.

Βέβαια, όλα αυτά δεν ήταν παρά μέτρα προφύλαξης ενάντια σε ό,τι θα μπορούσε να τον εμποδίσει να πάρει το Ρουμπίνι. Ήταν όπως πίστευε ενενήντα εννιά κόμμα εννιά εννιά εννιά τοις εκατό προετοιμασμένος για ο,τιδήποτε συναντούσε. Κι όμως αυτή η τραβηχτή ψευδή φωνή, που ερχόταν απ’ τα σκοτάδια πίσω από το βωμό τον έκανε ν’ ανατριχιάσει. Έμεινε εντελώς ακίνητος, βλαστημώντας το Βυζβόρουν σιωπηλά, κι όταν τελείωσε με το θεό-προστάτη του, πέρασε ένα χέρι και όλες τις υπόλοιπες σεξουαλικές δυνάμεις του Σύμπαντος.

-Ε, πθιτ, εθένα λέω, με το γουνάκι…

Στο σκοτάδι πίσω από το βωμό του Ρουμπινιού, εκεί όπου η μοναχική δάδα που είχε φέρει μαζί του ο κλέφτης δεν έφτανε να ρίξει φως, άναψαν ξαφνικά δυο πράσινα φωτάκια, σα φωσφορίζοντα μάτια φιδιού. Ο Κόμπες τα χρειάστηκε. Αναρωτήθηκε αν η ευκοίλια βγαίνει εύκολα στο πλύσιμο.

-Καλε ‘θυ, φωνή δεν έχειθ; Μουγγόθ είθαι;

Ο Κόμπες κατέβασε πολύ αργά το πόδι που είχε στον αέρα και το δεξί του χέρι ως τη λαβή του σπαθιού του, αφήνοντας το αριστερό στην αρχική του θέση. «Ό,τι και να σου τύχει, τ’ αρχίδια σου και τα μάτια σου, παιδί μου» τον είχε ευλογήσει ο πατέρας του, πριν τον διώξει από την πατρική εστία κλοτσηδόν.

-Ποιος είναι; Τόλμησε να ρωτήσει. Βγες στο φως.

Ένας ήχος σα σύρσιμο ακούστηκε κι ύστερα πάνω από το Ρουμπίνι και γύρω από τα φωτάκια υλοποιήθηκε το κεφάλι ενός φιδιού τόσο μεγάλο, που θα μπορούσε να καταπιεί τον κλέφτη με ένα και μοναδικό γκλουπ.

Ο Κόμπες τα ξαναχρειάστηκε. Κι επειδή όταν του προκύπτουν την ίδια μέρα δύο επικίνδυνες καταστάσεις που δεν τις περιμένει, ο εγκέφαλός του παύει να αιματώνεται, τράβηξε χωρίς να έχει λόγο το σπαθί του κι όρμισε αλαλάζοντας «ουουουουουου!!!» στο φίδι.

Πρόλαβε να σκίσει τον αέρα μπροστά τη μύτη του φιδιού πριν δεχτεί μια σφαλιάρα ηγεμονικών διαστάσεων από την ουρά του ερπετού και σκάσει στον απέναντι τοίχο. Τα χαϊμαλιά κουδούνισαν ευχάριστα, μια νότα αναίτιας αισιοδοξίας.

-Καλά, τρελόθ είθαι, παιδί μου; Τι ουρλιάδειθ έτθι, «ουουου»; Θεθ να κθυπνήθειθ τον Ντεό-Νταό και να ‘χουμε άλλα;

Ο Κόμπες δεν απάντησε αμέσως, αφενός γιατί η σύγκρουση με τον τοίχο του είχε κόψει την ανάσα και αφετέρου διότι και μόνο η σκέψη του Ντεό-Νταό θα μπορούσε να του κόψει την ανάσα. Δεν ήταν κι ό,τι πιο ευχάριστο να τα βάλεις με εκείνον που ορίζει τη Μοίρα των Παιδιών. Ένας θεός πρέπει να είναι σκληρός και άκαρδος για να αποφασίζει ποιο παιδάκι θα ζήσει και ποιο θα πεθάνει. Κι όταν κάποιος είναι σκληρός και άκαρδος με τα παιδιά, πώς θα συμπεριφερόταν σε κάποιον που πάει να του κλέψει το Ρουμπίνι που φυλάει;

Το φίδι έφερε το κεφάλι του κοντά στον κλέφτη, αλλά το περισσότερο από το σώμα του έμεινε στη σκιά. Αντίθετα από τα φυσιολογικά φίδια, δεν είχε φολίδες. Το δέρμα του ήταν γαλαζωπό κι έμοιαζε με ανθρώπινο, η μύτη του ήταν χοντρή και τα μάτια του –τα δυο πράσινα φωτάκια- ήταν τόσο κοντά το ένα στο άλλο που έμοιαζε να πάσχει από παθολογική ηλιθιότητα.

-Τι τα θεθ αυτά τα καραγκιοδιλίκια; Έκανε με κάζουαλ ύφος. Δε θου είπανε ότι τα κθόρκια προθταθίαθ έχουν κθεθυμάνει;

-Ποιος είσαι; Τόλμησε να ρωτήσει ο Κόμπες κάνοντας ταυτόχρονα μια νοερή σημείωση να μαυρίσει στο ξύλο τον Πετρεξού για τις πίπες πληροφορίες.

-Με λένε Δήθη.

-Δήθη;

-Όχι Δήθη, καλέ. Δήθη.

Ο Κόμπες κοίταξε το φίδι για λίγα δευτερόλεπτα γέρνοντας το κεφάλι δεξιά, με το σαγόνι προτεταμένο και το δεξί μάτι μισόκλειστο.

-Ζήση; Έκανε διστακτικά.

-Ε, ναι, εγώ τι είπα;

«Α, μάλιστα», σκέφτηκε ο κλέφτης και χαλάρωσε ασυναίσθητα το αριστερό του χέρι.

-Και τι κάνεις εδώ; Είσαι φύλακας του Ρουμπινιού;

-Περίπου. Είμαι φύλακαθ του Ντεό-Νταό που είναι φύλακαθ του Ρουμπινιού.

-Δεν την ήξερα έτσι αυτή την ιστορία.

-Ε, δεν νομίδω ότι την κθέρει κανέναθ. Εκτόθ ίθωθ από τον ίδιο το Ντεό-Νταό. Όταν ο Μπουβού-Καμπά τον καταράθτηκε να θτέκει φύλακαθ του Ρουμπινιού μέχρι την επόμενη ενθάρκωθή του…

-Του Ντεό-Νταό;

-Του Μπουβού-Καμπά, καλέ! Τέλοθ πάντων, επειδή είναι πολύ υπναράθ, με έπιαθε αιχμάλωτο, μου θτέρηθε τις δυνάμειθ μου (γιατί όπωθ έχειθ καταλάβει, δεν είμαι ακριβώθ φίδι) και με υποχρέωθε να κάνω εγώ τη δουλειά του φύλακα, μέχρι την ώρα εκείνη. Αν δω κάτι, τον κθυπνάω κι εκείνοθ κάνει τα υπόλοιπα.

-Και… γιατί δεν τον ξύπνησες και τώρα;

-Γιατί… Αθ πούμε ότι βαρέθηκα αυτό το παιχνιδάκι. Έχω και μια υποχρέωθη αυτέθ τιθ μέρεθ κι είναι ευκαιρία να το θκάθω τώρα που ήρθεθ κι εθύ. Αν με βοηθήθειθ ν’ απαλλαγώ από τον Ντεό-Νταό θα θ’ αφήθω να πάρειθ το Ρουμπίνι χωρίθ να τον κθυπνήθω.

-Και πώς θα σε βοηθήσω;

Το φίδι με το μυστηριακό όνομα Ζήσης του εξήγησε.

Το παραπάνω κείμενο είναι προϊόν φαντασίας. Αν ο Κόμπες ο Ντερλικοτής ισχυριστεί ποτέ ότι μπορεί να είναι και αλήθεια, η συγγραφέας θα το αρνηθεί σθεναρά, διότι όπως είπε κι ο συντάκτης, η προστασία της σωματικής ακεραιότητας ενός συγγραφέα είναι ιερό πράμμα.