Ημερήσιο Ζουμζερί

Γερουσιαστής με μόνιμο στασίδι στη γερουσία, σχεδόν αχρησιμοποίητο, τελευταία σειρά, τέταρτο από τον τοίχο, αναζητεί αντικαταστάτη για τις ώρες της σιέστας. Ο αιτούμενος θα πρέπει να έχει ύψος ίσο με του τρυπανιστή κρανίων, κατσαρά μαύρα μαλλιά και μουστάκι και να πάσχει από ελαφρύ στραβισμό. Πέραν της όποιας αμοιβής συμφωνηθεί, ο αιτούμενος που θα επιλεχθεί θα κρατήσει και τα ρούχα που θα του δοθούν για τη μεταμφίεση. Πληροφορίες παρά τω τρυπανιστή κρανίων, Οίκος του Τρυπανιού.

σύντομο διήγημα
της συνεργάτιδάς μας, Έφθι, ιέρειας της θεάς των χαλικιών


Ο νεαρός μάγος Πετρεξού στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη του και επιθεώρησε την εμφάνισή του. Έστρωσε μερικές ζάρες στο πουκάμισό του, τίναξε τις δίπλες από το σαλβάρι του για να τους δώσει περισσότερο όγκο, αφαίρεσε έναν μικροσκοπικό κόκκο σκόνης από τη μύτη του ασημοκέντητου πασουμιού του και τράβηξε προς τα πάνω τα μανίκια της ρόμπας του, πολύ προσεκτικά ώστε το ύφασμα να τσαλακωθεί το λιγότερο δυνατόν. Έπειτα ασχολήθηκε για λίγα λεπτά με τα μαύρα, κοντά κομμένα μαλλιά του και στη συνέχεια, με τη βοήθεια μιας κοκάλινης χτένας περιποιήθηκε με άπειρη προσοχή το μυτερό του γένι.


Θα μπορούσε κανείς να τον κατηγορήσει για φιλάρεσκο, όμως τα αίτια της προσοχής στην εμφάνισή του ήταν βαθύτερα και πολύ πιο σοβαρά από μια τυχαία φιλαρέσκεια (αν και η περίσταση, η επίσημη εγγραφή του στους καταλόγους της σέκτας των μάγων ήταν αρκετός λόγος για να προσέξει την εμφάνισή του μέχρι κεραίας). Ο μικρόσωμος νεαρός, εκτός των μαγικών του ικανοτήτων έπρεπε να αποδείξει και τη σωστή του μαθητεία κι αυτή ήταν πολύ πιο μπερδεμένη απ’ ό,τι θα ανεχόταν το Μυητικό Συμβούλιο. Ειδικά οι σχέσεις του με τον εταίρο του, ένα από τα πράγματα που θα έμπαιναν στο κόσκινο του Μυητικού Συμβουλίου, θα έμπαιναν σε ακόμη πιο ιδιαίτερο κόσκινο κι η λεπτομερής καταγραφή τους θα ήταν τραυματική εμπειρία για όλους -και για το νεαρό μάγο και για τον εταίρο, αλλά πιθανότατα και για το Μυητικό Συμβούλιο… Όταν η σωστή κοινωνική συμπεριφορά είναι να καρπαζώνεις τον εταίρο σου όπου σταθείς κι όπου βρεθείς, αδιακρίτως δικού του ή δικού σου λάθους, τότε μια σχέση πιο… στενή, θα μπορούσε να κάνει τα μουχλιασμένα μυαλά των μάγων του Συμβουλίου να εκραγούν από μέσα προς τα έξω, διασπείροντας την υπέρτατη σοφία τους μεταφορικά και κυριολεκτικά.


Ο νεαρός μάγος, βέβαια, δεν είχε καμμία διάθεση να κάνει πίσω. Είχε ενορχηστρώσει ένα σωρό καταστάσεις τα τελευταία δύο χρόνια ώστε να φτάσει σε αυτήν τη θέση. Είχε την πολυτέλεια να είναι σίγουρος πως όταν το Συμβούλιο μάθαινε ότι ο εταίρος του είχε ενωθεί μαζί του με πάνω από έναν τρόπους, θα έσπευδε να μάθει το «πώς», με πιθανότατες παρενέργειες τη λησμονιά του «γιατί» καθώς επίσης και του «πώς τολμάς». Όχι ότι δε μπορούσε να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε από τις τρεις ερωτήσεις, απλά η πρόθεσή του ήταν να αποφύγει τις δύο τελευταίες, για λόγους που είχαν κυρίως να κάνουν με την πιθανότητα να βρεθεί, κάνοντας την πρακτική του, πάνω σε κάποιον σκυλοπνίχτη, καταμεσής του Ωκεανού, δυτικά του Κάτω Λασκαπαπόρο κι αγκαλιά με όλες τις ευωδιές που θα μπορούσε να αναδύει το πλήρωμα ενός πειρατικού των Ντίνγκαμπατ. Ενώ θα προτιμούσε για το σκοπό αυτό να τη βγάλει αραχτός στο Ζουμζερί, επισκεπτόμενος τη δημόσια βιβλιοθήκη του και τα πασίγνωστα λουτρά του και κάνοντας ραχατλίδικες επισκέψεις στο Καλομασούρ και στα περίχωρα.


Κοίταξε πίσω από τον ώμο του, πιο πολύ από συνήθεια κι όχι γιατί πραγματικά θα μπορούσε κάποιος να τον παρακολουθεί, κι έπειτα σάλιωσε ένα δάχτυλο κι έστρωσε τα φρύδια του. Για όλα μπορούσες να τον κατηγορήσεις αλλά όχι για τσαπατσούλη. Ή για το αντίθετο του ψείρα. Αν και πολλές φορές, όταν ψειρίζει κανείς κάτι, τείνει να βγάζει εντελώς αντίθετα συμπεράσματα από εκείνα που θα έβγαζε αν το κοιτούσε από μακριά και πιο σφαιρικά.


Λίγη ώρα αργότερα, ο νεαρός μάγος Πετρεξού θα αποδείκνυε περίτρανα αυτήν την τελευταία διαπίστωση.

του συνεργάτη μας Τσικ Λεβέντη, νεκρομάντη

Γι' άλλη μια φορά, ετούτη η στήλη αποτυγχάνει να ανταποκριθεί στις αναγγελίες της. Μετά την αναβολή της παρουσίασης του ποταμού Σογκούλ, που μεγαλύτερου ποταμού στο γνωστό κόσμο, και η παρουσίαση της πόλης Βίντισσας, στη Νέα Χερσόνησσο θα πρέπει να αναβληθεί, επ' αόριστον. Τα συνταρακτικά νέα, που κλόνισαν συθέμελα το Ζουμζερί χτες το μεσημέρι, δε μας αφήνουν περιθώρια για φιλολογίες.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Χτες το πρωί είχα την απίστευτη τύχη να βρίσκομαι στη δημόσια βιβλιοθήκη του Ζουμζερί, όπου και συνάντησα δυο πολύ καλούς μου φίλους: το μάγο Πετρεξού, που έχει το Κονάκι του στη Βόρεια Ανατολική Συνοικία, κοντά στην Πύλη του Αποχωρισμού και τον κυλιόμενο πρέσβη* του Καλομασούρ Γκαν-Βαγκάν. Αν και ψάχναμε και οι τρεις εντελώς διαφορετικά πράγματα στην βιβλιοθήκη, βρεθήκαμε κάποια στιγμή να κάνουμε τις έρευνές μας στην ίδια πτέρυγα.

Στην ησυχία της δημόσιας βιβλιοθήκης, εκεί όπου μόνο η γνώση είναι βαρύτερη από τη σιωπή, οι άναρθρες κραυγές του μάγου Πετρεξού ακούστηκαν ως κεραυνοί εν αιθρία. Αμέσως στο πλευρό του έσπευσαν (εκτός από τον πρέσβη Γκαν-Βαγκάν και τον υπογράφοντα το άρθρο), οι βιβλιοθηκάριοι κι ο μάγος υπηρεσίας, έτοιμος να αποτρέψει οποιαδήποτε κακόβουλη προσπάθεια, καθώς και οι τακτικοί φρουροί της βιβλιοθήκης. Φαντάζεστε την έκπληξή μας όταν ο νεαρός μάγος (μόλις τριάντα τριών ετών) άρχισε να μας αγκαλιάζει και να μας φιλάει σταυρωτά, αναγκάζοντας μάλιστα το μάγο υπηρεσίας να χορέψει μαζί του, κραυγάζοντας ένα σκαμπρόζικο τραγουδάκι των τσιγγάνων της Σούμπας, εκείνο με τον καταφερτζή και τη βρακοζώνα της Λερζιανής βασιλοκόρης.

Όταν μπορέσαμε να τον ηρεμήσουμε (απομακρύνοντας τον κίνδυνο να συλληφθεί για διατάραξη της δημόσιας ειρήνης), ο Πετρεξού μας έδειξε εκείνο που τον είχε αναστατώσει τόσο: έναν αρχαίο χάρτη του κόσμου, δυτικά των Βουνών των Συνόρων, που είχε με κάποιον τρόπο τυλιχτεί κατά λάθος μέσα σε ένα ρολό περγαμηνής με τίτλο "Δεκαπέντε Τρόποι Για Να Αποκτήσετε Την Εύνοια Μιας Άπληστης Ερωμένης"**.

Ο χάρτης έχει μέγεθος δύο επί τρεις πήχεις, είναι φτιαγμένος σε περγαμηνή με στερεοποιημένη υγρή καρβουνόσκονη και φέρει την πλέον απίθανη υπογραφή απ' όλες: τον ήλιο και το φεγγάρι στη δεξιά και αριστερή άνω άκρη αντίστοιχα, πράγμα που μας λέει, ότι κρατάμε στα χέρια μας ένα έργο του διάσημου αρχαίου νεκρομάντη Σταθερού ΜισούΚιΆλλουΜισού*** Δεν είναι νεότερος εκείνου της Καλοδιάθετης Αυταρχικής που παρουσιάσαμε στο πρώτο φύλλο της εφημερίδας μας, αλλά πολύ αρχαιότερός της. Ο μάγος Πετρεξού υπολογίζει ότι η ηλικία του είναι μόλις τουλάχιστον δύο χιλιάδων ετών, κρίνοντας και από τη χρήση της στερεοποιημένης υγρής καρβουνόσκονης.

Η ανακάλυψη του χάρτη αυτού φέρνει νέα πνοή στην ιστορία της χαρτογραφίας όπως την ξέραμε. Τα σχετικά συγγράμματα της εποχής θεωρούν ότι καμμιά ακριβής αποτύπωση του κόσμου δεν υπήρχε πριν την προσπάθεια της Καλοδιάθετης Αυταρχικής. Όμως να που αποκαλύπτεται ότι τουλάχιστον πεντακόσια χρόνια πριν από τις μουντζαλιές της πάνω στο τομάρι του γαϊδάρου, υπήρχε ακόμη ένας νεκρομάντης, ο οποίος με πενιχρά μέσα (ας μην ξεχνάμε ότι μόλις πριν χίλια χρόνια ο μάγος Αρέλας κατάφερε να τελειοποιήσει την τέχνη της νεκρομαντείας) κατόρθωσε να απεικονίσει τον κόσμο με απίστευτη λεπτομέρεια.

Ο χάρτης φέρει επίσης κάποια χαρακτηριστικά που προκαλούν κι άλλες απορίες, όπως ας πούμε το ότι ονομάζει τη βόρεια χερσόνησο Μπιτ-Υ-Μπιτ κι όχι Μεγάλες Ερήμους όπως ήταν η ονομασία τους τότε. Επίσης οι Μικρές Έρημοι ονομάζονται απλώς Έρημοι και πάλι, όπως και στο χάρτη της Καλοδιάθετης Αυταρχικής, απουσιάζουν τα ονόματα των βουνών του Καλομασούρ και της Δυτικής Οροσειράς.

Ήδη η επιτροπή μάγων της Γερουσίας έχουν αναλάβει τη μελέτη του νέου αυτού αρχαϊκού χάρτη, ενώ ο μάγος Πετρεξού καταχωρήθηκε, όχι χωρίς τη σχετική πίεση εκ μέρους του, ως ο ιδιοκτήτης του χάρτη, διότι μιας και δεν ήταν κανείς μπροστά όταν τον βρήκε, μπορεί κάλλιστα να ισχυριστεί ότι τον είχε επάνω του όταν πρωτομπήκε στη βιβλιοθήκη.

*Σε πείσμα ορισμένων, που τείνουν να γελούν ακούγοντας αυτόν τον τίτλο, ο κυλιόμενος πρέσβης είναι ένας από τους σημαντικότερους άνδρες στην πολιτική ζωή του Καλομασούρ. Έχει τη θέση του αρχηγού και ελεγκτή όλων των υπόλοιπων πρέσβεων, και περιοδεύει τουλάχιστον μια φορά το χρόνο στις πόλεις όπου υπάρχουν καλομασουριανές πρεσβείες, ελέγχοντας τους κατά τόπους αντιπροσώπους της πόλης του.

**την οποία περγαμηνή ο μάγος Πετρεξού δεν πήρε να διαβάσει. Τη διπλανή ήθελε ν' ανοίξει, εκείνη με τον τίτλο "Τεχνικές πειθούς εφαρμοζόμενες σε Σενίμ-Σοριένους και λοιπούς αγροίκους". Άπλωσε να την πάρει και τότε οι Δεκαπέντε Τρόποι γλίστρησαν από το ράφι τους, έπεσαν κάτω, το κορδονάκι που τους κρατούσε τυλιγμένους έσπασε και ξετιλήχτηκαν από μόνοι τους.

***Διατηρήθηκε η αρχαϊκή ορθογραφία, χωρίς κενό ανάμεσα στις λέξεις, οι οποίες όμως κλείνονται ξεχωριστά η κάθε μια (ο ΜισόςΚιΆλλοςΜισός, του ΜισούΚιΆλλουΜισού, τον ΜισόΚιΆλλοΜισό).

Από το Υπουργείο Μαγείας και Εορτασμών Ιερών Ημερών ανακοινώνεται ότι η γιορτή του Μεθυσμένου Θεού, η οποία συνήθως γιορτάζεται στην τέταρτη μέρα μετά την ανατολή του ζωδίου του Κρασοπατέρα αναβάλλεται μόνο για φέτος για την έκτη μέρα μετά την ανατολή του ζωδίου του Φορτικού Πελάτη, λόγω της σύμπτωσης της εαρινής ισημερίας με την έκλειψη ηλίου. Ως εκ τούτου:


*Όλοι όσοι συλληφθούν μεθυσμένοι την τέταρτη μέρα μετά την ανατολή του ζωδίου του Κρασοπατέρα, θα παραμένουν τα μπουντούμια μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσής τους, ως είθισται να γίνεται όλες τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου. Επιπροσθέτως, οι στρατιώτες θα μπορούν να ποτίζουν τους μπεκρούλιακες νερό, χωρίς το γεγονός να στοιχειοθετεί ιεροσυλία.


*Όλοι όσοι συλληφθουν νηφάλιοι την έκτη μέρα μετά την ανατολή του ζωδίου του Φορτικού Πελάτη, θα παραμένου στα μπουντρούμια μέχρι την κεδίκαση της υπόθεσής τους, ως είθισται να γίνεται τη μέρα της γιορτής του Μεθυσμένου Θεού. Επιπροσθέτως, οι στρατιώτες θα μπορούν να ποτίζουν τους ξενέρωτους κρασί ή άλλο ποτό εγκεκριμένο από το ιερατείο του θεού, χωρίς αυτό το γεγονός να στοιχειοθετεί κατάχρηση εξουσίας.

του συνεργάτη μας Γιάγουτσι, μάγου

Αγαπητοί μου αναγνώστες, και για σήμερα θα συνεχίσουμε την παρουσίαση μέρους του λεξικού μαγικών όρων (το οποίο όπως έχω ξαναπεί, γράφω με πολλές φιλοδοξίες αυτόν τον καιρό), περνώντας από το γράμμα Β.

Βαμπίρια: φυλή υπερφυσικών όντων που έχουν την τάση να πίνουν αίμα θνητών. Αντίθετα με τα συνηθισμένα σε άλλες διαστάσεις και σε άλλους κόσμους βαμπίρια, μπορούν να κυκλοφορούν και με το φως της μέρας.

Βίντισσα: Πόλη του Βορρά, στη Νέα Χερσόνησο. Περιβάλλεται από πυκνή ζούγκλα, της οποίας η χαρακτηριστικότερη πανίδα είναι οι ιαγουάροι, τα κολιμπρί και οι γιγάντιες κόκκινες λιβελούλες που τρώνε τα κολιμπρί. Η Βίντισσα είναι διάσημη για τη Σχολή Πορνείας καθώς και για μερικά πράγματα που καλό είναι να μην αναφέρονται απουσία ενός μάγου.

Βότσαλα: Τυχερό παιχνίδι, όπου ο κάθε παίκτης προσπαθεί να χτυπήσει τα βότσαλα του άλλου, τα οποία είναι στημένα με συγκεκριμένο τρόπο πάνω σε έναν κάναβο σχεδιασμένο πρόχειρα σε άμμο, ή , αν οποιαδήποτε άλλη του προσπάθεια αποτύχει, προσπαθεί να χτυπήσει το κεφάλι του αντιπάλου του, για να τον ρίξει αναίσθητο και να του πάρει τα βότσαλα (τα οποία είναι κατασκευασμένα από πολύτιμα υλικά κι απορώ γιατί ρωτάτε).

Βρωμόχορτο: βοτάνι που επιδρά πάνω στη σωματική μυρωδιά εκείνου που το τρώει, απομακρύνοντας -ή προσπαθώντας να απομακρύνει- υπερφυσικά όντα που λιγουρεύονται την ανθρώπινη μυρωδιά, όπως τα ηχοφαντάσματα ή τα βαμπίρια. Δεν είναι αποτρεπτικό και δεν πρέπει να χρησιμοποιείται με την πεποίθηση ότι έχει πάντα εκατό τοις εκατό επιτυχία.

Βυζβόρουν: ο θεός των σεξουαλικών δυνάμεων, Εκείνος Που Χαϊδεύει Τα Βυζιά. Κατά τα φαινόμενα, αυτή η έκφραση του πάει γάντι, καθώς αν δεν έχει κοιμηθεί με μια θεά -διότι αυτή πρέπει να μείνει αιωνίως και τυμπανίως παρθένα, όπως ας πούμε η θεά της αγνότητας- τότε έχει τουλάχιστον απλώσει μια φορά το χέρι του να της χαϊδέψει το στήθος. Πριν από εφτακόσια χρόνια τα είχε με την Κον-Γρουξ-Μπέι, τη θεά των γουρουνιών, αλλά την παράτησε για χάρη της ετεροθαλούς αδελφής της, Δέναμ-Τάαφε, θεάς των εκλείψεων. Κατά τα φαινόμενα στους ναούς του υπάρχουν βωμοί και αρτοφόρια, αλλά κανείς δεν ξέρει σε τι χρησιμεύει στη λατρεία του θεού των σεξουαλικών δυνάμεων ένα αρτοφόριο, παρεκτός κι αν είναι α) θεράπων ή θεραπαινίδα του ή β) πολύ διεστραμμένος τελικά.

Με ιδιαίτερη χαρά, το ιδιωτικό λουτρό Ζαρμαλίκ (Βόρεια Δυτική Συνοικία, έναντι Πετρωμένου Άλσους) υποδέχεται στις εγκαταστάσεις του την παγκοσμίου φήμης Φωτεία λουτράρισσα Δεσιναλού.

Η περίφημη επαγγελματίας εκτός από τον κοσμοπολίτικο αέρα που η παρουσία της και μόνο προσδίδει στο κατάστημά μας, φέρνει μαζί της και κάτι σπάνιο, κάτι μοναδικό στα λουτρικά χρονικά: το περίφημο Σ.Π.Α. (Συσσωρευτική Πανδαισία Αταραξίας), ένα πρόγραμμα λουσίματος και περιποίησης σώματος που μέσα από τρεις ώρες αδιάλειπτης περιποίησης με αρωματικά λάδια και θερμαντικές κρέμες, παρέχει χαλάρωση και ξεκούραση ανεπανάληπτης έντασης. Το Σ.Π.Α. πρωτοπαρουσιάστηκε στην αυλή του μακαρίτη Μισέμισε, προηγούμενου σουλτεμίρη της Γιαγιαγκατουμπού και μάλιστα φημολογείται ότι η απόλυτη χαλάρωση που προσφέρει το πρόγραμμα ήταν η αιτία που έκανε τον εκλιπόντα να μειώσει την επαγρύπνησή του και να υποκύψει στο γιαταγάνι του σημερινού σουλτεμίρη.

Σαν προσφορά για να γιορτάσει την επιτυχία μιας τέτοιας συνεργασίας, η διεύθυνση του ιδιωτικού λουτρού Ζαρμαλίκ προσφέρει έκπτωση τριών ασημένιων νομισμάτων(*) στους οχτώ πρώτους που θα ζητήσουν τις υπηρεσίες της Δεσιναλού.

Ιδιωτικό λουτρό Ζαρμαλίκ. Όπου η καθαριότητα ολόκληρώνει την αρχοντιά σας.

(*) Πλήρες πρόγραμμα: δύο χρυσά. Ναι, είμαστε οι ακριβότεροι, αλλά και τι λουτράρισσες έχουμε, ε;

του συνεργάτη μας Γιάγουτσι, μάγου

Αν και η συνεργασία μας με την έγκριτη και μαχητική εφημερίδα Ημερήσιο Ζουμζερί ήταν ένα μακρινό μου όνειρο που έγινε πραγματικότητα, δυστυχώς τα εγκαίνια της συνεργασίας αυτής συνέπεσαν με ένα σωρό άλλες υποχρεώσεις που δε θα μπορούσα -κι ούτε θα τολμούσα- να παραμελήσω, για χάρη των δημοσιογραφικών μου καθηκόντων: πολλές τελετές έχουν γίνει τις προηγούμενες μέρες κι άλλες τόσες πρέπει να γίνουν πριν περάσει η επόμενη πανσέληνος. Για το λόγο αυτό, αλλά, ταυτοχρόνως μη θέλοντας να σας αφήσω χωρίς την τόσο απαραίτητη επικοινωνία μας, στη θέση του κυρίως άρθρου θα σας παρουσιάσω αποσπάσματα από το λεξικό μαγικών όρων, ένα φιλόδοξο πόνημα που ελπίζω να καταφέρω να συγγράψω μέσα στον επόμενο χρόνο. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, με ένα μέρος του Α.

Αίσθηση του υπερφυσικού: Λόγω της κοντινής απόστασης από ένα μέρος συμπυκνωμένης μαγείας όπως είναι το Λημέρι των Δράκων, οι κάτοικοι του Σενίμ-Σοριέν έχουν ιδιαίτερα ανεπτυγμένη μια έκτη αίσθηση, την αίσθηση του υπερφυσικού. Συνήθως περιγράφουν την αίσθηση αυτή με λέξεις που παραπέμπουν στην ακοή. Όταν κάτι υπερφυσικό πλησιάζει, νιώθουν κάτι σαν κουδούνισμα από καμπανάκια στ’ αυτιά.

Ανάσα της Φραγκόκοτας: Ένα φιαλίδιο που περιέχει την τελευταία ανάσα της πιο επικίνδυνης φραγκόκοτας που γεννήθηκε ποτέ. Ο μάγος που την έβαλε στο φιαλίδιο την πήρε μαζί του στον τάφο του, απ’ όπου την έκλεψε ο Κόμπες ο Ντερλικοτής. Έχει την ιδιότητα ως μαγικό αντικείμενο, να λύνει όλων των ειδών τα ξόρκια-κλειδαριές, αλλά και να δώσει πίσω τις δυνάμεις σε έναν δράκο που τις έχει χάσει.

Ανεμόμυλος Χειρός: φυλακτό, που υποτίθεται ότι διώχνει τα μυρηστήρια, πριν προλάβεις να τα δεις.

Αόρατη Περικοκλάδα: υπερφυσικό φυτό, οι ρίζες του οποίου χρησιμοποιούνται για ξόρκια διείσδυσης.

Αρέλας: μάγος που έζησε πριν από χίλια ή χίλια διακόσια χρόνια. Είχε το Κονάκι του στην αρχαία Δρου και τους καλικάντζαρους της Πύλης του Χαλκού στη δούλεψή του. Είχε βλέψεις στο θρόνο της Παλαιάς Καπερνιφλόρας, αλλά δεν κατάφερε να τον κατακτήσει. Είναι θαμμένος στο νεκροταφείο της αρχαίας Δρου.

Κοψοχρονιά, κατοικία στη Συνοικία του Βορείου Κέντρου, διώροφη, με βεράντα και λουτρό, διπλή αυλή (μπροστά και πίσω εσωτερική, τύπου Βίντισσας) πλήρεις λουτρικές εγκαταστάσεις συν συντριβάνι. Κεντρική θέρμανση (μαζί με τους δούλους της) σε όλα τα δωμάτια. Ιδανική για πατεράδες με κόρες της παντρειάς διότι βλέπει στο Σοκάκι της Ρομάντζας και ανά πάσα στιγμή μπορείτε να επιβεβαιώσετε ή να διαψεύσετε τις υποψίες σας σχετικά με τα νυχτοπερπατήματα της κόρης σας. Λόγοι πώλησης η γειτονία με τα δωμάτια του Κόμπες του Ντερλικοτή και ένας σχετικός θόρυβος που προέρχεται από αυτά (κυρίως ρεψίματα, πορδές, αγριοφωνάρες και κραυγές ηδονής). Πληροφορίες κι επισκέψεις καθημερινά.

Συνεχίζοντας την εξαιρετικής επιτυχίας συνεργασία μας με την Έφθι, ιέρεια της θεάς των χαλικιών, βρισκόμαστε στην ευχάριστη θέση να σας αναγγείλουμε την έναρξη μιας σειράς από μικρές ιστορίες καθημερινής τρέλας, που διαδραματίζονται στην πόλη του Ζουμζερί ή και αλλού, κάτω από το γενικό τίτλο Ιστορίες Από Το Μαντικό Βελούδο.

Η δουλειά του πατέρα είναι σαφώς σκληρότερη από εκείνη του στρατιώτη.

Αυτό σκεφτόταν ο Τουντού, με το αυτί στημένο στην πόρτα της κρεβατοκάμαρας της κόρης του, το ένα χέρι στο γιαταγάνι και το άλλο χέρι τυλιγμένο γύρω από το κεφάλι της γυναίκας του, με την πελώρια τριχωτή παλάμη να της κλείνει το στόμα. Αχ, σκληρότερη, πολύ σκληρότερη, ειδικά όταν η κόρη σου είναι ξεροκέφαλη και γλωσσού και δεν καταλαβαίνει τίποτε, είτε με το καλό την πάρεις είτε με το κακό. Ευτυχώς, όταν πήρε την τιμητική του σύνταξη από το στρατό της Γερουσίας είχε φροντίσει κι είχε, εχμ, κρατήσει για, γκουχ-γκουχ, ενθύμιο το υπηρεσιακό του γιαταγάνι. Και μα το Μπουκάλι, σχεδίαζε να το τιμήσει και το γιαταγάνι και τη φήμη του, ως άντρα σωστού και τίμιου και με το κούτελο καθαρό.

Οι φωνές πίσω από την κλειστή πόρτα ήταν πολύ χαρακτηριστικές: αντρικά βογγητά και γυναικείες ακατονόμαστες φράσεις. Φράσεις που τον έκαναν να κοκκινίζει και να θέλει να μπουκάρει μέσα να τους σφάξει και τους δυο.

Φυσικά, η γυναίκα του μάλλον θα τον εμπόδιζε. Όχι για κανέναν άλλον λόγο, αλλά έτσι, ίσα για να του μπει στο μάτι. Είχε από μικρή δείξει το ταμπεραμέντο της, όταν τον είχε αναγκάσει να ξυλοφορτώσει ένα κάρο επίδοξους μνηστήρες, που τριγύριζαν το σπίτι της και το παράθυρό της, που έβλεπε στο Σοκάκι της Ρομάντζας. Κι όταν την είχε ζητήσει από τον πατέρα της κι εκείνη είχε πει ότι ποτέ δε θα παντρευόταν έναν αξούριστο πειναλέο φαντάρο. Κι όταν την έκλεψε και την κράτησε έξι μήνες σε μια σπηλιά, όχι πολύ μακρυά από τα λημέρια των Χηνάνθρωπων. Κι όταν του ανακοίνωσε ότι μια κόρη ήταν αρκετή και πως η σιλουέτα της δε θα χαλούσε με άλλη γέννα, ο κόσμος να χαλάσει.

Έτσι και τώρα. Ήθελε να του μπει στο μάτι. Αφού κι η ίδια ήξερε ότι δεν υπήρχε άλλη λύση κι ότι αυτό που γινόταν ήταν για το καλό όλων. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να επιβιώσει το βλαστάρι τους στον κόσμο; Αν δεν της έδιναν τα κατάλληλα εφόδια, τις κατάλληλες ηθικές και πρακτικές βάσεις στη ζωή της, πώς θα μπορούσε να ζήσει όταν οι δυο τους θα έφευγαν για τις αγκαλιές της Κολάσο-Χελλάρα, της θεάς του κάτω κόσμου, Εκείνης Που Μαζεύει Τις Ψυχές;

Αποφάσισε, πριν προχωρήσει στις πράξεις που έπρεπε να κάνει, να εξασφαλίσει ότι η γυναίκα του δε θα μπλεκόταν στα πόδια του. Θηκάρωσε το γιαταγάνι, τη σήκωσε στα χέρια, χωρίς να της ελευθερώσει το στόμα και την κατέβασε στο ισόγειο, όπου την έδεσε χειροπόδαρα στο λέβητα του κρύου νερού στο λουτρό, τη φίμωσε γιατί οι φωνές της τον ζάλιζαν και ξανανέβηκε αγχωμένος ως την πόρτα της κρεβατοκάμαρας της κόρης του.

Πάνω στην ώρα, γιατί το άτιμο θηλυκό είχε τολμήσει να ανοίξει την πόρτα και προσπαθούσε να το σκάσει. Το γιαταγάνι του τη σταμάτησε την ώρα που πίσω της στην πόρτα εμφανιζόταν ένας μεσόκοπος άντρας, κοντούλης και μικροκαμωμένος, αναμαλλιασμένος και με διαφόρων μεγεθών και βάθους νυχιές και μελανιές. Όπως με δυσφορία παρατήρησε ο Τουντού, όλα αυτά τα σημάδια δεν προέρχονταν από ερωτικές αψιμαχίες, αλλά από κανονικότατο ξυλοδαρμό. «Αχαμνός», σκέφτηκε ο παλιός στρατιώτης, «αχαμνός και τον ξυλοφορτώνει κιόλας, για σφάξιμο είναι κι αυτός, ο ηλίθιος, αντί να τη βάλει κάτω να της πάρει τον αέρα, αλλά τι να κάνουμε, δεν έχουμε κι άλλον…»

-Πού θαρρείς ότι πηγαίνεις, κυρά μου Ινολίκ; βρυχήθηκε έξαλλος. Έτσι βιαστικά αφήνεις τη νυφική σου κάμαρη; Τι θα πει ο άντρας σου, νιος γαμπρός και εσύ να θες να του το σκάσεις;

-Εμ, ξέρετε, αφέντη Τούντου, δεν…

-Σκάσε, Μπόρτου! έκαναν πατέρας και κόρη ταυτοχρόνως.
Ο ανθρωπάκος ζάρωσε τρομαγμένος.

Τα πράσινα μάτια της μορφονιάς πέταξαν από τον σύζυγό της στο γιαταγάνι κι ύστερα πάλι στον σύζυγό της και τελικά στον πατέρα της.

-Να το ξέρεις και να το βάλεις καλά στο μυαλό σου! έκανε με όλη την δύναμη των δεκαεφτάχρονων πνευμόνων της. Εγώ θα κοιμάμαι με όποιον θέλω κι αν θέλω θα βάλω ολόκληρη τη φρουρά της Ένατης Γέφυρας στο κρεβάτι μου, μαζί και τον τρελό της Νότιας Ανατολικής Συνοικίας και τα δίδυμα του Σαριμαλού και το μουγκό της Φενενίκ και το Βλογιοκομμένο και το Μπουνκ το Χηνάνθρωπο άμα μου κάνει κέφι! Μέχρι Σενίμ-Σοριέν θα φτάσω φορώντας του τα κέρατα αυτουνού του…του…του…

-Χέστηκα! απάντησε ο Τουντού τον ίδιο τόνο σημαδεύοντάς την με την άκρη του γιαταγανιού. Ορκίστηκα στο Μπουκάλι ότι θα σε εξασφαλίσω και θα το κάνω! Η ταβέρνα είναι δική σου, ηλίθιο πλάσμα! Αλλά πώς θα την κρατήσεις αν δεν έχεις άντρα, ε; Ποιον θα έχεις υπεύθυνο λουτρικών εγκαταστάσεων;

Πίεσε λίγο παραπάνω το γιαταγάνι, ως η μύτη του ν’ ακουμπήσει στο λαιμό της κορούλας του.

-Μπες μέσα τώρα και κοιμήσου με τον άντρα σου, να επικυρωθεί ο γάμος, γιατί μα τον Ουλούμ-Ουλιούμ, το θεό του πολέμου, θα σε σφάξω σαν αρνί!

Καθώς τα έλεγε αυτά, ο Τουντού πίστεψε πραγματικά ότι το πλάσμα μπροστά του ήταν κόρη του. Η έκφρασή της ήταν παρόμοια με ανθρώπου που σε λίγο θα έβγαζε αφρούς από ανήμπορη λύσσα, η ίδια έκφραση δηλαδή που όπου να ‘ναι θα έπαιρνε κι ο ίδιος, αν τελικά η μικρή αποφάσιζε να κάνει του κεφαλιού της. Προς μεγάλη του ανακούφιση όμως, η κοπέλα έριξε ένα δηλητηριασμένο βλέμμα στο σύζυγό της -που τον έκανε να οπισθοχωρήσει μέσα στο δωμάτιο τρομαγμένος- κι ύστερα βρόντηξε την πόρτα πίσω της.

-Α, ρε Ινολίκ, μεγάλη η χάρη σου, μουρμούρισε ο ευτυχής πατήρ κατεβαίνοντας στο λέβητα για να λύσει την γυναίκα του.

Πολλά ακούγονται αυτές τις μέρες σχετικά με επικείμενη αγορά της εφημερίδας μας σε γνωστή υπηρεσία του Υπουργείου Τελάληδων και Ημεροδρόμων. Μάλιστα εκτός από το όνομα του Ημερησίου Ζουμζερί ακούγονται κι άλλα ονόματα εφημερίδων, σε άλλες πόλεις, αν και κανείς μας δε μπορεί να φανταστεί σε τι θα εξυπηρετούσε τη Γερουσία του Ζουμζερί η αγορά μιας εφημερίδας άλλης πόλης.

Εμείς, πιστοί στην πεποίθησή μας ότι το αναγνωστικό κοινό θα πρέπει πάντα να είναι ενημερωμένο με τα τελευταία νέα, δε θα σας μιλήσουμε για τις προσπάθειες που ήδη έγιναν εκ μέρους κάποιων τρίτων, να αγοράσουν την εφημερίδα και μετά να τη μοσχοπουλήσουν στη Γερουσία. Ούτε και για την δυστυχώς ναυαγήσασα πρώτη δική μας προσπάθεια να βρούμε χορηγό θα σας αναφέρουμε, γιατί αυτά είναι πράγματα που ξέρει ο πολύς κόσμος κι εμάς δε μας πολυενδιαφέρει το προφανές, σεβόμαστε τη νοημοσύνη των αναγνωστών μας.

Θα θέλαμε όμως να σας ενημερώσουμε για το ότι σε τρεις μέρες από σήμερα, ξεκινάει ένας δεύτερος γύρος διαπραγματεύσεων, με γνωστό πλούσιο κυνοκέφαλο υπερφυσικό πλάσμα με το οποίο θα μας φέρει σε επαφή επίσης γνωστός Ζουμζεριώτης μάγος, με σκοπό την προώθηση του Ημερησίου Ζουμζερί και τη διάδοση της ανάγνωσής του από όλα τα κοινωνικά στρώματα της πόλης μας. Απώτερος σκοπός μας είναι όχι μόνο να καταφέρουμε να αυξήσουμε το εύρος και το πλήθος των αναγνωστών μας, αλλά και στην περίπτωση που όλα πάνω καλά, να καταφέρουμε να κάνουμε στο ευρύ κοινό γνωστές τις λογοτεχνικές ικανότητες της Έθφι, της ιέρειας της θεάς των χαλικιών, όπως αυτές ξεδιπλώνονται στην εξιστόρηση των περιπετειών του Κόμπες του Ντερλικοτή.

Πιστεύουμε ότι έχουμε πολλές ελπίδες σε αυτήν μας την προσπάθεια. Αλλά αν δεν υπάρξει ευτυχής κατάληξη, δεν θα το βάλουμε και κάτω. Υπάρχουν κι άλλοι πιθανοί χορηγοί, αν και το γνωστό κυνοκέφαλο υπερφυσικό πλάσμα θα ήταν κι ο πιο ιδανικός απ' όλους. Οπωσδήποτε, η δική σας αγάπη κι υποστήριξη είναι εκείνη που είτε υπάρξει τελικά χορηγός είτε όχι, θα μας θρέφει και θα μας συντηρεί.

Και σας ευχαριστούμε θερμά γι' αυτό.

Παρακαλούνται όπως όλοι οι κατέχοντες άλογα, οι οποίοι προμηθεύτηκαν από το μάγο Κλιαφορντού, πριν από τρεις και μισό μήνες, αφέψημα κατά της γρίπης των οπλών να ξαναπαρουσιαστούν στο δημόσιο στάβλο για να παραλάβουν το αντίδοτο. Ο εν λόγω μάγος συνελείφθη χτες το βράδυ σε ύποπτο ταβερνείο σε κατάσταση μέθης, να καυχιέται ότι εξαπάτησε ολόκληρη την πόλη. Το αφέψημα του Κλιαφορντού λέγεται ότι ήταν σκέτο ζουμί από τσουκνίδες.

Η συντονιστική επιτροπή για την αντιμετώπιση της ασθένειας παρακαλεί τους κατέχοντες άλογα να μην πανικοβληθούν αλλά να δοκιμάσουν πρώτα την υγεία των ζώων τους με το κόλπο της σβουνιάς της αγελάδας.

Σπόνσορας των προσπαθειών της συντονιστικής επιτροπής: βουστάσιο Γελαστό Μοσχάρι, Νότια Νότια Συνοικία. Ζώα, γάλα, δέρμα, κρέας, σβουνιές αγελάδας, όλα σε καταπληκτικές τιμές και με πιστοποιητικά εγκεκριμένα από την αρμόδια επιτροπή του Υπουργείου Τροφής. Γελαστό Μοσχάρι. Αν μουγκανίζει, είναι καλό!

Από γνωστό μάγο του Ανατολικού Κέντρου ζητείται περιστασιακός συνεργάτης για ξόρκι.

Ο αιτούμενος θα πρέπει να είναι

α) αρσενικός,
β) κάτω των δεκαπέντε ετών (ειδικά για τους ανθρώπους, να μην έχει βγάλει ακόμη γένια),
γ) παρθένος σε όλες τις ερωτικές σαρκικές απολαύσεις (πλην εκείνης που πράττεται κατά μόνας και άνευ βοηθείας από άλλους) και
δ) να αντέχει το πολύ φαγητό.

Για περισσότερες πληροφορίες και αιτήσεις, απευθυνθείτε στο Κονάκι του Πετρεξού, Συνοικία του Ανατολικού Κέντρου, οποιαδήποτε ώρα. Χηνάνθρωποι, τσιγγάνοι, αλλάχτες και ξωτικά θα γίνονται δεκτά μόνο κατόπιν συστατικών επιστολών.

του συνεργάτη μας Γιάγουτσι, μάγου

Ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που πρέπει να ξέρει κανείς (είτε είναι μάγος είτε δεν είναι) σχετικά με τους θεράποντες της μαγικής τέχνης, είναι οι τρόποι με τους οποίους μπορεί να έχει την τέχνη αυτή στη διάθεσή του.

Επ’ αυτού δηλαδή πολλά έχουν ακούσει τ’ αυτιά μου και πολλά έχουν δει τα μάτια μου, αλλά η φαντασία των ανθρώπων κι η αμάθειά τους πάντα με σοκάρει. Τι βατραχοπόδαρα βουτηγμένα στο μέλι ταΐζουν το σκύλο, τι κόβουν τις τρίχες της μύτης τους και τις καίνε στο κερί του υπνοδωματίου μιας παρθένας, τι σηκώνουνε μια κότα προς το ηλιοβασίλεμα κρατώντας την από το λειρί και λέγοντας τρεις φορές «μουρόχα, μουρόχα, μουρόχα». Δεν υπάρχει ανοησία που να μην την έχει κάνει ένας άνθρωπος προκειμένου να καλέσει σε βοήθεια ένα μάγο.

Κι είναι τόσο απλό, βρε άνθρωποι, τόσο απλό. Παίρνετε ένα νεαρό αγόρι, όχι μεγαλύτερο από έντεκα ούτε μικρότερο από εννέα χρονώ και του λέτε κουνώντας το δείκτη του δεξιού σας χεριού, μπροστά στη μύτη του: «Πήγαινε, σκασμένο, πουκακοχρονονάχεις, στον απάνω μαχαλά, στο Κονάκι του μάγου Τάδε και φέρτονα να λύσει τη γλώσσα της μάνας σου, πουκακοχρονονάχει κι αυτή, με την πάρλα της θύμωσε τη θεά της Μνήμης κι η θεά της έδεσε τη γλώσσα».

Τόσο απλά. Γιατί οι άνθρωποι κάνουν τη ζωή τους δύσκολη με τα βατραχοπόδαρα και τα λειριά από τις κότες, μα το πρώτο βήμα πάνω στη Σούμπα, ποτέ μου δεν κατάλαβα.

Αν και έχουν περάσει τρεις μήνες παρά κάτι από τη μέρα που ανακοινώθηκε η συνεργασία μας με το μάγο Γιάγουτσι, περιστάσεις που είχαν να κάνουν τόσο με τη δυνατότητά μας να σταθούμε στο ύψος των γεγονότων*, όσο και στη δυνατότητα του ίδιου του διάσημου μάγου να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της δημοσιογραφίας**, εμπόδισαν τη δημοσίευση της στήλης «Επαφές με το υπερφυσικό», μιας σειράς άρθρων σχετικών με τη μαγεία που είχαμε προγραμματίσει εδώ και πολύ καιρό. Η σημερινή μέρα όμως είναι εκείνη στην οποία όλες οι προαναφερόμενες περιστάσεις δεν υφίστανται πλέον, οπότε με περισσή χαρά θα θέλαμε να αναγγείλουμε (για δεύτερη, κι ελπίζουμε τυχερή, φορά) την έναρξη της συνεργασίας μας με τον διάσημο μάγο και το πρώτο κεφάλαιο μιας πραγματείας σχετικά με τη μαγεία και τις πρακτικές της, γνώσεις που ο καθείς μας θα ήθελε όχι μόνο να διαβάσει και να μεταφέρει στα παιδιά του αλλά και να αποκτήσει κι ο ίδιος, για να ζήσει μια πιο άνετη ζωή.


*Επισκέψεις συγγενών, κακές συνεννοήσεις με το τυπογραφείο, γιορτές, ένα ατύχημα με ένα μεταβολίδι και δεκατέσσερα κιλά μελάνι και άλλες ατυχίες.
**Εκλείψεις, ευθυγραμμίσεις άστρων, παλίρροιες των Υδάτων της Μαγγανείας, γιορτές των Νεκρών, των Ζωντανών, των Μεθυσμένων, των Νηφάλιων, κλπ., κλπ., κλπ.

Αν και οι γιορτές του χειμερινού ηλιοστασίου, έχουν περάσει, υπάρχουν ακόμη πολλοί συμπολίτες μας, που ακολουθούν ένα παράξενο ημερολόγιο, σχετικό με τη ροή των Υπόγειων Ποταμών της Μαγγανείας. Αυτήν την ημέρα του χρόνου, κάποιοι, χωρίς να ξέρουν το γιατί, αλλά πιστεύοντας ότι τους λέει ο κυκλικός θεός των ημερολογίων (δια στόματος των ιερέων του), ακριβώς τα μεσάνυχτα, θεωρούν ότι αλλάζει ο χρόνος.

Παρακαλείται ο κάτοχος του γκαμήλ που βρίσκεται δεμένο εδώ και τέσσερις μήνες στο προαύλιο της θεάς των χαλικιών να έρθει να το μαζέψει, αν δε θέλει να του το πάρει η Δημοτική Υπηρεσία Καθαρισμού. Υπάρχει φόβος βλασφημίας, μιας και το γκαμήλ έχει πεινάσει και προσπαθεί να μασουλήσει τα χαλίκια της θεάς.

Με ιδιαίτερη ικανοποίηση το Υπουργικό Συμβούλιο ανακοίνωσε σήμερα κατά την συνεδρίαση της Γερουσίας ότι περιοδεύον ιερατείο του Άρχοντα με τις Όρθιες Ουρές θα επισκεφτεί για ελάχιστες μέρες την πόλη μας. Οι σεβάσμιοι ιερείς θα καταλύσουν στο Πανδοχείο των Αρωμάτων, δίπλα στον Οίκο του Τρυπανιού και θα δέχονται τους κατόχους κατοικίδιων αίλουρων από τη δύση μέχρι την ανατολή του ήλιου. Η ευλογία των αγαπημένων μας κατοικίδιων θα κοστίσει λιγότερο από ένα ασημένιο νόμισμα και εγγυάται την μακροημέρευση και ακαταδεκτικότητα των αιλουροειδών. Για περαιτέρω πληροφορίες, απευθυνθείτε στην προστατευόμενη του Άρχοντα Με Τις Όρθιες Ουρές, αλλάχτη-μαχαιρόδοντα Γάτικ, στο Κονάκι του μάγου Πετρεξού, Βόρεια Ανατολική Συνοικία.

του συνεργάτη μας, Αχικρισλέ, αρχισταβλίτη των δημοσίων στάβλων του Ζουμζερί

Η διαφορά ανάμεσα στα ζώα και τους ανθρώπους είναι μία και μόνη: Κανείς δεν ξέρει ποιος από τους θεούς έφτιαξε τον άνθρωπο. Ακόμη κι οι ίδιοι οι θεοί δηλαδή, αυτό αναρωτιούνται και υποθέτουν ότι υπάρχει κάποιος θεός που κανείς δε θυμάται να συνάντησε ποτέ, τον οποίον αποκαλούν Πλάστη των Ανθρώπων. Με αυτό το σκεπτικό, τα ζώα είναι ευλογημένα γιατί ξέρουν από πού ήρθαν και πού πάνε και ποια είναι η χρησιμότητά τους σε αυτήν τη ζωή.

Αυτό είναι κι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του ζώου για το οποίο θα μιλήσουμε σήμερα. Το μαλλιαρό πιθηκοειδές ντούονιπ έχει σαν βασικό του μέλημα στη ζωή να ξέρει από πού ήρθε, να ξέρει πού πάει και επίσης να ξέρει και ποια είναι η χρησιμότητά του σε αυτή τη ζωή. Και δεδομένου ότι οι απαντήσεις στα τρία αυτά ερωτήματα -πάντα σε σχέση με το ντούονιπ- είναι διαδοχικά από το τίποτα, στο πουθενά και καμμία απολύτως, είναι λογικό τα συμπαθή αυτά ζώα να διάγουν βίο... τεμπελότατο.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα ένα-ένα.

Καταρχήν η εμφάνιση των ντούονιπ δεν είναι κάτι πρωτότυπο ή μοναδικό στο ζωικό βασίλειο. Μοιάζουν σε ίσο βαθμό με τις αρκούδες και τους πιθήκους, για την ακρίβεια τις μικρές καφεκόκκινες αρκουδίτσες με την άσπρη μουσούδα που λέγεται ότι έχουν μαζί τους για παιχνίδι οι Μυρμηγκωτοί και τους σοβαροφανείς μαύρους γορίλες της Αγρίμιας. Τα χρώματα της γούνας τους ποικίλουν από το απαλό μπεζ μέχρι το μαύρο της πίσσας και δεν είναι λίγα εκείνα που έχουν μπαλώματα από διάφορα χρώματα.

Ιδιαίτερα αγαπητές από τις κυρίες στο Νοχάρβος είναι οι γούνες των ντούονπι που έχουν γκρι και μαύρο. Λέγεται μάλιστα ότι η γυναίκα του πλουσιότερου εμπόρου του Νοχάρβος έχει στο πάτωμα των προσωπικών της δωματίων μια γούνα ντούονιπ με μαύρο κορμό και πόδια γκρι. Επίσης λέγεται ότι αυτή η συγκεκριμένη γούνα έχει υποστεί πάνω από εκατό απόπειρες κλοπής, αλλά πάντα με κάποιον μυστηριώδη τρόπο επιστρέφει να ζεστάνει τα τρυφερά ποδαράκια της αρχικής της κατόχου.*

Σχετικά με το από πού ήλθαν τα ντούονιπ, η ιστορία είναι γνωστή και στα μικρότερα από τα παιδιά, ειδικά στο Ζουμζερί: Κάποτε όταν ο Ντόσε-Κυ-Άλο, θεός της υπερβολής και δίδυμος αδελφός του Ρεσίκλο-Μπιν, του θεού της ανακύκλωσης, Εκείνου Που Μαζεύει Τις Ψυχές Των Ζώων, βαρέθηκε να παίζει φτιάχνοντας ζώα και φυτά, έπεσε να ξεκουραστεί και κοιμήθηκε κάτω από μια μπανανιά. Η βαρεμάρα του ήταν τόση που ξεχείλισε από το κεφάλι του κι έγινε μια μάζα σαν περούκα. Η περούκα αυτή του ζέστανε τόσο πολύ το κεφάλι, που ξύπνησε από τον ύπνο του τρομαγμένος και άφησε να του πέσει από τα χέρια το Υλικό της Ζωντάνιας, εκείνη η ουσία που φυσούν στα πλάσματα που δημιουργούν οι θεοί και τους δίνουν έτσι ζωή. Το Υλικό της Ζωντάνιας έκανε γκελ πάνω στη στρουμπουλή κοιλιά του θεού και έπεσε πάνω στη περούκα, που πήρε πνοή, έγινε ντούονιπ και πήρε να σκαρφαλώσει πάνω στη μπανανιά. Η συνέχεια της ιστορίας, πώς ο Ντόσε-Κυ-Άλο έπεισε το πλάσμα να κατέβει από τη μπανανιά, είναι παροιμιώδης μεταξύ πολλών φυλών από τη Μπιτ-Υ-Μπιτ μέχρι το Σενίμ-Σοριέν, και μάλιστα η φράση "σιγά μη σε κατεβάσω εγώ από τα δέντρα" τείνει τους τελευταίους αιώνες να ξεφύγει από το τυπικό της λατρείας του Ντόσε-Κυ-Άλο και να ενταχθεί στον καθημερινό μας λόγο, σαν συνώνυμο του "μα ντιπ ντούονιπ είσαι, αδερφέ μου..."

Σχετικά με το πού πάνε; Μα πού αλλού από εκεί που πάνε όλα τα ζώα μετά το θάνατό τους. Στις τρυφερές αγκάλες του Ρεσίκλο-Μπιν. Τι υπάρχει εκεί, δεν μπορούμε να το ξέρουμε βέβαια (θα ήταν καταφανέστατη ιεροσυλία να μπλεχτούμε στα πόδια του θεού, τη στιγμή που τα ζώα δεν μπλέκονται στα πόδια της Κολάσο-Χελλάρα, της θεάς του Κάτω Κόσμου), αλλά τα ντούονιπ είναι σίγουρα για το τι τα περιμένει εκεί.

Κι όσο για τη χρησιμότητά τους; Τα ντούονιπ, εκτός από την όποια χρήση της γούνας τους κάνουν οι κοκέτες κυρίες του Νοχάρβος (και του Τσβάρος, ας μην κρυβόμαστε), ξέρουν ότι δεν έχουν άλλη χρησιμότητα. Αυτό σε συνδυασμό με το ότι έλκουν την καταγωγή τους από μια θεϊκή βαρεμάρα ολκής, τα κάνει να είναι και τα ίδια κάπως τεμπέλικα. Για να λέμε την αλήθεια, πολύ τεμπέλικα. Και για να είμαστε ακριβείς μέσα στην ειλικρίνειά μας, του θανατά τεμπέλικα. Όλη τους η ζωή είναι ξάπλα, σεξ και μπανάνες, τις οποίες και λατρεύουν ένεκα του μπανανόδεντρου που ήταν το πρώτο που γνώρισαν. Όλη μέρα αράζουν, σπάνια κινούνται, ελάχιστες φορές ψειρίζουν το ένα το άλλο και αν είναι πολύ τυχερά κάποια μισοσάπια μπανάνα θα πέσει στο κεφάλι τους, μιας και όλες τους οι δραστηριότητες (και καλά δραστηριότητες) λαμβάνουν χώρα στις ρίζες των μπανανόδεντρων.

Τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον ήταν ματαιότητα που προσπάθησα να σας μιλήσω για τα ντούονιπ. Αλλά βαριόμουν και να σας μιλήσω για κάποιο άλλο ζώο ή φυτό...

Την επόμενη εβδομάδα, ένας γόης του φυτικού βασιλείου: ο κισσός και τρόποι να τον φέρετε στο σχήμα που θέλετε.

*Πολλοί θεωρούν την γούνα αυτή (γνωστή και με το όνομα το Τομάρι Με Τις Μπότες) μαγικό αντικείμενο και οι περισσότερες απόπειρες λέγεται ότι έχουν γίνει από συνεργάτες μάγων που προσπάθησαν να την υπεξαιρέσουν εκ μέρους των εργοδοτών τους. Ψέμα ειδεχθές, αν και έχει επίσης ακουστεί ότι το Τομάρι Με Τις Μπότες γυρνάει μόνο του -π ε ρ π α τ ώ ν τ α ς μόνο του- στα δώματα της κυράς του.

του συνεργάτη μας Τσικ Λεβέντη, νεκρομάντη

Αντίθετα από εκείνο που είχα υποσχεθεί στο πρώτο φύλλο της εφημερίδας μας, σε ετούτο το δεύτερο άρθρο σχετικά με τη γεωγραφία δε θα ασχοληθώ με τις χίλιες μορφές του ποταμού Σογκούλ, αλλά με κάτι άλλο πιο εξωτικό. Θα ασχοληθώ με την Κραταιά Ανατολή.




Όπως μπορεί κανείς να δει στο χάρτη η Κραταιά Ανατολή, βρίσκεται, εμ, χμ, ανατολικά. Σπουδαία πληροφορία θα πει κανείς, αλλά δυστυχώς αγαπητοί αναγνώστες, έτσι έχουν τα πράγματα. Γνωρίζουμε ότι η Κραταιά Ανατολή βρίσκεται ανατολικά κι αυτό είναι όλο.

Τώρα, σύμφωνα με τα όσα κι ένα παιδί ξέρει, θα μπορούσαμε να μάθουμε ένα σωρό πράγματα για την Κραταιά Ανατολή, κάνοντας απλά και μόνο μια έξυπνη ερώτηση πάνω από μια νεκρομαντική φλόγα. Αλλά δε μας ενδιαφέρει. Κανείς ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει τι υπάρχει πέρα από τα Βουνά των Συνόρων, πέρα από το ότι υπάρχει εκεί μια φυλή ανθρώπων που λέγονται Μυρμηγκωτοί , ότι αρχηγός τους είναι ένας μυστήριος τύπος που λέγεται Άρχοντας του Σκότους κι ότι μια φορά κάθε τριάντα χρόνια μια ομάδα Μυρμηγκωτών εμφανίζεται ανατολικά της Ελσικριχά κουβαλώντας ένα σωρό εμπορεύματα εξωτικά.

Οι Μυρμηγκωτοί ονομάστηκαν έτσι από τους πρώτους Ελσικριχάνους που τους είδαν (πριν από χίλια με χίλια πεντακόσια χρόνια) γιατί τους φάνηκαν μικροκαμωμένοι, εργατικοί και πολυπληθείς σαν τα μυρμήγκια. Το όνομα που χρησιμοποιούν για να αναφερθούν στον εαυτούς τους είναι Ταπεινοί Ασήμαντοι, που στη γλώσσα τους προφέρεται Πάι-Μέι. Πιστεύουν ότι όταν κάποιος πεθαίνει, η ψυχή του παρουσιάζεται μπροστά σ’ έναν Κριτή που την οδηγεί στο δρόμο του καλού. Εκεί, αν η ψυχή είναι ελαφριά από κρίματα, ο Κριτής τη δένει μ’ ένα άλλο ανθρώπινο σώμα, που γεννιέται εκείνη τη στιγμή. Λένε πως αν κάποιος θυμάται πράγματα που δεν έχει ποτέ ζήσει, είναι οι αναμνήσεις της παλιάς του ψυχής, που ήταν τόσο έντονες ώστε ούτε ο θάνατος ούτε η γέννα δε μπόρεσαν να σβήσουν.

Ο Άρχοντας του Σκότους είναι μια μυστήρια φιγούρα για την οποία ξέρουμε μόνο ότι μοιάζει με δαμασκηνή από τις Μικρές Ερήμους. Πρέπει να είναι κάτι σαν Αυτοκράτορας, γιατί διοικεί τόσες ψυχές όσες όλος ο υπόλοιπος κόσμος μαζί.

Σχετικά με τις επισκέψεις τους, κανείς δεν ξέρει από πού περνάνε τα Βουνά των Συνόρων, μιας και πουθενά δεν έχει βρεθεί πέρασμα για τα διασχίσει κανείς. Ποτέ δεν έρχονται δεύτερη φορά οι ίδιοι Μυρμηγκωτοί, γνωρίζουν άπταιστα την κοινή γλώσσα των εμπόρων και των πορνών, αλλά δεν καταδέχονται να μάθουν κάποια άλλη από τις γλώσσες του κόσμου. Τα ταξίδια τους στη Δύση κρατάνε συνήθως ένα με δύο χρόνια.

Τα εμπορεύματα που γνωρίζουμε ότι ανθούν στην Κραταιά Ανατολή είναι αρκετά. Το πιο διαδεδομένο είναι η Ζινγκίβερη, μια σκόνη με φρουτώδες και ταυτόχρονα πιπεράτο άρωμα, που τη χρησιμοποιούν οι μαγείρισσες του Τσβάρος και του Νοχάρβος για να φτιάξουν μπισκότα. Έπειτα έρχεται μια δεύτερη μαυριδερή σκόνη, που τη χρησιμοποιούν μόνο οι μάγοι και που όταν πέσει στη φωτιά προκαλεί λάμψη και κρότο μεγάλο. Τρίτο εμπόρευμα είναι το καλύτερης ποιότητας μετάξι που υπάρχει σε όλον τον κόσμο. Υπάρχουν κι άλλα τέτοιου είδους εμπορεύματα, καθώς και κάποια φρούτα διατηρημένα στο μέλι, όμως τα τρία κύρια είναι τα πιο πάνω.

Υπάρχουν κάποιοι που ισχυρίζονται ότι είναι απόγονοι εξορίστων από την Κραταιά Ανατολή, κι αυτοί είναι οι Νότιοι, του Τσβάρος και του Σενίμ-Σοριέν. Οι νεκρομαντείες που έγιναν σχετικά απέδειξαν το αληθές του θέματος, όμως κανείς δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να μάθει το πώς και το γιατί.

Τη επόμενη εβδομάδα: Βίντισσα, αυτή η πόλη της απλότητας